گستره اراده زوجین در امتناع از فرزندآوری در فقه و حقوق ایران با توجه به سیاستهای فرزندآوری

خانواده به عنوان اولین و بنیادی ترین نهاد اجتماعی در همه جوامع و در همه اعصتتتار وجود داشتتتته و با وجود تغییرات گسترده ای که نسبت به آن صورت گرفته، هنوز جایگاه و منزلت خود را حف کرده است. با توجه به این که مسئله فرزندآوری و گره گشایی از آن مستلزم تحقیقی جامع و نظامند در متون فقهی و حقوق موضوعه ایران است، نوشتار حاضر که با روش توصیفی-تحلیلی و استفاده از منابع کتابخانه ای صورت گرفته است، در صدد پاسخگویی به این سوال است که گستره اراده زوجین در امتناع از فرزندآوری با توجه به سیاست های فرزندآوری در ایران کدام است، فرزندآوری حکم است یا تکلیف. نتایج تحقیق حاکی از آن است که طبق دیدگاه فقه امامیه و همچنین حقوق موضعه ایران شرط امتناع از داشتن فرزند، ایرادی در مقصود اصلی عقد ازدواج ایجاد نمی کند، بنابراین شرط صحیح نیست با این وجود که عقد نکاح صحیح می باشد. فرزندآوری توستتط زوجین هم حق استتت و و هم تکلیف و قابل استتقاط با اراده زوجین طبق آموزه های استتالمی و قرآنی و فقهی به جهت بودن آمره بودن نمی باشد.

کلیدواژه ها:

اراده ، زوجین ، فرزندآوری ، فقه و حقوق ایران