اثربخشی طرحواره درمانی بر تحمل آشفتگی و سازگاری روانی افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر

اختلال اضطراب فراگیر (Generalized Anxiety Disorder یا GAD) یکی از شایع ترین اختلالات روانشناختی محسوب می شود که با نگرانی مفرط، احساس ناامنی دائمی و افکار مزاحم در مورد رویدادهای روزمره زندگی همراه است. این اختلال بر جنبه های مختلف زندگی فرد، از جمله عملکرد اجتماعی، شغلی و خانوادگی، تاثیرات منفی گذاشته و اغلب با مشکلاتی همچون کاهش تحمل آشفتگی و ناتوانی در سازگاری روانی همراه است. درمان های مختلفی برای این اختلال پیشنهاد شده است که هر یک با چالش هایی روبرو هستند. در این میان، طرحواره درمانی به عنوان یک مداخله روانشناختی نوین و مبتنی بر شناسایی و اصلاح طرحواره های ناکارآمد اولیه که در دوران کودکی و نوجوانی شکل می گیرند، توجه روزافزونی را به خود جلب کرده است. طرحواره های ناکارآمد، مجموعه ای از باورها و الگوهای فکری منفی هستند که بر نگرش، هیجانات و رفتار فرد تاثیر می گذارند و در شکل گیری اضطراب های عمومی و مزمن نقش کلیدی دارند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر افزایش تحمل آشفتگی و بهبود سازگاری روانی افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر انجام شده است. این تحقیق در قالب یک مطالعه شبه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون، شامل دو گروه آزمایش و کنترل، و بر روی ۶۰ نفر از افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر که به صورت تصادفی انتخاب شده اند، صورت گرفت. ابزارهای جمع آوری داده شامل پرسشنامه تحمل آشفتگی و مقیاس سازگاری روانی بودند. گروه آزمایش به مدت ۱۲ جلسه هفتگی ۹۰ دقیقه ای تحت مداخله طرحواره درمانی قرار گرفت و گروه کنترل هیچ گونه درمانی دریافت نکرد. نتایج به دست آمده نشان داد که طرحواره درمانی به طور معناداری باعث افزایش تحمل آشفتگی و بهبود سازگاری روانی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است. این پژوهش نشان می دهد که طرحواره درمانی می تواند به عنوان یک رویکرد موثر در مدیریت اختلال اضطراب فراگیر مورد استفاده قرار گیرد و در افزایش توانایی افراد برای مدیریت استرس و بهبود تعاملات روانی-اجتماعی شان مفید باشد.

کلیدواژه ها:

اختلال اضطراب فراگیر ، طرحواره درمانی ، تحمل آشفتگی ، سازگاری روانی ، مداخله روانشناختی