اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت برخودکارآمدی مادران دارای کودکان مبتلا به فلج مغزی(CP)

مقدمه: هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت برخودکارآمدی مادران دارای کودکان مبتلا به فلج مغزی(CP)بود. روش بررسی: طرح پژوهشی حاضر نیمه آزمایشی و از نوع پیش آزمون- پس آزمون بود. جامعه آماری شامل مادران دارای کودکان مبتلا به فلج مغزی(CP) استان قم در نیمه اول سال ۱۴۰۳بود که تعداد۳۰ نفر(هرگروه ۱۵ نفر) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در گروه آزمایش و گروه گواه قرار گرفتند و به پرسشنامه موریس (۲۰۰۱)که برای سنجش میزان خودکارآمدی افراد طراحی شده است پاسخ دادند و در پایان تحت درمان مبتنی بر شفقت در مدت۱۰ جلسه۹۰دقیقه ای قرار گرفتند. یافته ها: نتایج به دست آمده حاکی از آن بود که اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت برخودکارآمدی مادران دارای کودکان مبتلا به فلج مغزی(CP) معنا دار است. نتیجه گیری: بر اساس تحلیل های انجام شده می توان نتیجه گرفت که درمان مبتنی بر شفقت می تواند بر

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر شفقت ، خودکارآمدی ، مادران دارای کودکان مبتلا به فلج مغزی ، فلج مغزی ، CP