مروری بر غنی سازی نان فاقد گلوتن ویژه بیماران سلیاک

بیان مساله: بیش از دهچهار بیمار سلیاک تست بیماری های کشور ما تیز رواج پیدا کرده، است. سلیاک بیماری سلیاک در همه گروه های سنی دچهار بیمار سلیاک تست بیماری شده اند، اگرچه شیوع یک درصد است و میزان واقعی بیش از این هاست. این بیماران در جامعه با مشکلات و چالش های بزرگی مواجه هستند. بیماری سلیاک جزء بیماری های خود ایمن است که افراد مبتلا به گلوتن دچار غلات (گندم، جو و جاودار) هستند. بیماری سلیاک در صورت استفاده ابتکار و پنهان عوارض جبران ناپذیری میتواند خواهد داشت. هدف پژوهش: انتروپاتی حساس به گلوتن (بیماری روده کوچک) یک عامل غیر عفونی سوء جذب است که به دنبال کاهش سطح خونی روده باریک به وجود می آید. اختلال اصلی در این بیماری حساسیت به گلوتن پروتئین موجود در غلات مربوط (جو معمولی جو جاودار) است که منجر به تخریب مخاط روده کوچک (اسهال، نفخ شکم) از طریق مکانیسم خودایمنی در افرادی که از لحاظ ژنتیکی مستعد به بیماری هستند، می شود. علائم مزمن شکمی (اسهال، نفخ شکم)، تاخیر رشد، تحریک پذیری، کاهش اشتها، کاهش وزن، فقر آهن از علائم کلاسیک این بیماری است. اما بیماری و نگران کننده های این بیماران در صورت تاخیر تشخیص و عدم درمان پیچیده و نگران می پردازد. روش و چگونگی انجام پژوهش: این مقاله به مروری بر غنی سازی نان فاقد گلوتن ویژه بیماران سلیاک یافته ها و نتیجه گیری: برای تامین تقاضای مصرف کننگان نان فاقد گلوتن برای محصولات نانی با کیفیت بالا، شرکت ها باید نان فاقد گلوتن تولید کنند که دارای ویژگی های مشابه آرد گندم باشد. فاقد گلوتن یک چالش فناوری است. نان بدون گلوتن بدون گلوتن با محصولات کم کیفیت سریع همراه است. نان بدون گلوتن و سایر محصولات فاقد گلوتن با کمبود طعم ضعیفی در دهان همراه است همچنین نان های بدون گلوتن در تولید محصولات جدید تبدیل شده و فرمولاسیون گلوتن خصوصیات مانند گلوتن نیستند. بنابراین، جایگزین پروتئین گلوتن در بدن به یک هدف اولیه در تولید شبکه پروتئین جدید تبدیل شده و فرمولاسیون گلوتن در سال های اخیر از طریق افزودن مواد مختلف مانند هیدروکلوئیدها به فرمولاسیون بهبود یافته است

کلیدواژه ها:

افزایش ماندگاری ، نان ، فاقد گلوتن ، سلیاک