تحلیل مفهوم کرامت انسانی در قرآن و تطبیق آن با نظریات انسان گرایانه 'مازلو، راجرز'

کرامت انسانی به عنوان یکی از مفاهیم بنیادی در اندیشه دینی و فلسفی، جایگاه ویژه ای در آموزه های قرآن کریم دارد. این پژوهش با رویکرد تحلیلی-تطبیقی به بررسی مفهوم کرامت انسانی در قرآن و مقایسه آن با نظریات انسان گرایانه مازلو و راجرز می پردازد. ابتدا با استناد به آیات قرآن و تفاسیر معتبر، مفهوم کرامت انسانی و ابعاد آن شامل کرامت ذاتی و اکتسابی، بررسی شده است. سپس، دیدگاه های مازلو درباره سلسله مراتب نیازها و راجرز درباره رشد و تحقق خویشتن مورد مطالعه قرار گرفته اند. این پژوهش نشان می دهد که هر دو رویکرد به کرامت انسان اذعان دارند، اما قرآن، کرامت را عالوه بر جنبه های فردی، در ابعاد الهی و اجتماعی نیز مطرح می کند، در حالی که نظریات انسان گرایانه بیشتر به ظرفیت های درونی انسان تاکید دارند. تحلیل تطبیقی نشان می دهد که کرامت انسانی در قرآن با رویکردی جامع تر، هدف نهایی را تقرب به خداوند معرفی می کند، در حالی که انسان گرایان، خودشکوفایی را غایت انسان می دانند. این مقاله تالش دارد با تبیین نقاط قوت و ضعف هر دو دیدگاه، به توسعه دیالوگ میان اندیشه های دینی و روان شناختی کمک کند. کرامت انسانی به عنوان یکی از مفاهیم بنیادی در اندیشه دینی و فلسفی، جایگاه ویژه ای در آموزه های قرآن کریم دارد. این مقاله به بررسی مفهوم کرامت انسانی در قرآن پرداخته و آن را با نظریات انسان گرایانه مازلو و راجرز تطبیق می دهد. ابتدا مفهوم کرامت انسانی از منظر قرآن و تفسیرهای مرتبط بررسی شده و سپس عناصر مشترک و اختالفات آن با نظریات انسان گرایانه تحلیل می گردد. هدف این پژوهش، ارائه تصویری جامع از کرامت انسانی و تبیین نقاط قوت و محدودیت های هر دو رویکرد است.

کلیدواژه ها:

کرامت انسانی ، قرآن ، انسان گرایی ، نظریه سلسله مراتب نیاز ، تحقق خویشتن