بررسی تفاوت میانالگوی اداها، ارتباطات کالمی و غیرکالمی و فنون بدن مبتنی بر جنسیت و بازدهی تجسدیافته زنان در فضاهای عمومی و خصوصی شهر (مطالعه موردی زنان شهر تهران)

مشارکت انسان در رابطه اجتماعی صرفا از طریق هوش و گفتار و کارهای او انجام نمی گیرد، بلکه همچنین از طریق مجموعه ای از حرکات، فنون و اداها انجام می گیرد که به ارتباطات او کمک می کنند و به وی امکان می دهند درون تعدادی از مناسک روزمره فرو رود. تصور بر این است که شیوه تنظیم این اداها و فنون و صورت نهایی بروز ارتباطات غیرکالمی توسط قواعد موجود گفتمان رسمی حاکم بر فضاهای عمومی در سطح شهر و همچنین قواعد موجود در فضاهای خصوصی تنظیم می شود. به عبارت دیگر قواعد رسمی و تعریف شده هر فضا اعم از فضای عمومی و فضای خصوصی قادر به تربیت کنشگرانی مطابق با معیارهای خود است اما بررسی های مشاهده ای حاکی از آن است که الگوهایی در سطح خرد در حال شکل گیری است که در تقابل با الگوهای مقبول گفتمان رسمی و دینی حاکم بر کشور می باشد. این پژوهش با روش پیمایش و با ابزار پرسشنامه اجرا گردیده است. جامعه آماری زنان باالتر از ۱۵ سال شهر تهران بوده است که به روش نمونه گیری خوشه گیری چند مرحله ای سه منطقه ۲،۶ و ۲۰ در مرحله اول انتخاب شده است. جمعیت این سه منطقه براساس سرشماری سال ۱۳۹۰ برابر با ۶۱۰۰۰۰ نفر بوده که با استفاده از فرمول کوکران با سطح خطای کمتر از ۰.۰۵ حجم نمونه به تعداد ۳۸۳ نفر تعیین شده که در نهایت ۳۸۸ پرسشنامه تکمیل گردیده است. برای کسب اعتبار، پرسشنامه ساخته شده به اساتید و صاحب نظران در جامعه شناسی ارائه گردیده که اعتبار صوری مورد تایید واقع شده است. برای تعیین پایایی نیز از آلفای کرونباخ استفاده شده که میزان آن برای کلیه متغیرهای پژوهش باالتر از ۰.۷۰ بوده است. مهمترین یافته های پژوهش حاکی از آن است که تفاوت معناداری میان الگوی اداها و ارتباطات غیرکالمی زنان در فضاهای عمومی و خصوصی در سطح خطای کمتر از ۰.۰۱ دیده می شود. همچنین بین فنون بدنی مبتنی بر جنسیت و بازدهی در فضاهای اجتماعی مختلف مورد بررسی تفاوت معناداری در سطح خطای کمتر از ۰.۰۰۱ بدست آمده است.

کلیدواژه ها:

اداهای کالمی تجسدیافته ، ارتباطات غیرکالمی تجسدیافته ، هویت بدنی ، فنون بدنی ، فضای عمومی ، فضای خصوصی