نقش میانجی خودتنظیمی هیجانی در رابطه بین مکانیسمهای دفاعی با کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به مولتپل اسکلروزیس

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی خودتنظیمی هیجانی در رابطه بین مکانیسمهای دفاعی با کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به مولتپل اسکلروزیس انجام گرفت. روش پژوهش توصیفی و از نوع روش همبستگی-مدل معادلات ساختار ی بود. جامعه آماری شامل کلیهی بیماران مبتلا به مولتپل اسکلروزیس شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳ بود. باروش نمون هگیری در دسترس و با توجه به حداقل حجم نمونه برای مدلیابی معادلات ساختاری، ۲۰۰ نفر تعیین شد. برای گردآوری اطلاعات از پرسشنامههای کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی، مکانیسمهای دفاعی اندروز و همکاران (۱۹۹۳) و پرسشنامه تنظ یم هیجانی گراس و جان (۲۰۰۳) استفاده گردید. تجزیه و تحلیل دادههای پژوهش در دو سطح آمار توصیفی (فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباط ی (تحلیل مسیر و برازش مدل) با استفاده از نرمافزارها ی آماری SPSS نسخه۲۴ و PLS نسخه۳-۲ انجام شد. نتایج نشان داد که مکانیسم روان آزرده بر خودتنظیمی هیجانی تاثیر منفی و مستقیم دارد؛ خودتنظیمی هیجانی بر کیفیت زندگی تاثیر مثبت و مستقیم دارد؛ مکانیسم دفاعی رشد یافته بر خودتنظیمی و مکانیسم دفاعی رشد یافته بر کیفیت زندگی تاثیر مثبت و معناداری دارند (۰۵/۰≥P.) همچنین نتایج نشان داد که خودتنظیمی هیجانی در رابطه بین مکانیسم رشد یافته و مکانیسم روان آزرده بر کیفیت زندگی نقش میانجی دارد.

کلیدواژه ها:

بیماران مبتلا به مولتپل اسکلروزیس ، خودتنظیمی هیجانی ، کیفیت زندگی ، مکانیسمهای دفاعی