جواز یا عدم جواز تشکیل حکومت اسلامی در دوران غیبت

مساله جواز یا عدم جواز تشکیل حکومتی با عنوان اسلامی در دوران غیبت سوالی است که ممکن است در ذهن برخی با نگاه به برخی روایات پیش بیاید که تعدادی از روایات هرگونه قیام پیش از ظهور را نهی کرده اند و حتی نسبت کفر به آن ها داده اند و از برخی استفاده می شود که قیام جایز است اما به شکست منتهی می شود. هرچند بیشتر این روایات از نظر سندی صحیح اند و برخی هم دارای ایراد اند اما بیشتر آن ها قطعا در جایگاه تقیه اند زیرا در دوران ائمه شرایط به نحوی بوده که اگر ایشان دستور به قیام علیه حکومت های زمانه می دادند متاسفانه یاوری حقیقی برایشان نبوده است و از همین جهت تقیه می کرده اند و صرف صحت برای حجیت کافی نیست که از سوی دیگر روایات و آیاتی از قرآن کریم داریم که به جد توصیه به ایستادگی در برابر حکومت کفر و کسانی که عداوت با دستورات دین می کنند کرده اند مانند روایات و آیاتی که به عنوان قواعدی عام و ضروری دین شمرده شده اند مانند امر به معروف و نهی از منکر و یا آیه نفی سبیل که به معنای این است که خداوند هیچگاه اجازه راهی که باعث سلطه کفار بر مسلمانان شود را نداده. و این مقاله قصد دارد تا روایات ناهی از قیام پیش از ظهور را بیان و بررسی کند و سپس به بیان روایات و آیات موید قیام و تشکیل حکومت اسلامی در دوره ی غیبت امام بپردازد و در نهایت نتیجه می گیرد که تشکیل حکومتی بر مبنای اسلام در دوران غیبت ضروری است.

کلیدواژه ها:

جواز ، تشکیل حکومت اسلامی ، غیبت ، روایات ، قیام ، تقیه ، حکومت کفر ، امر به معروف ، نهی از منکر ، آیه نفی سبیل