تاثیر تمرین استقامتی بر بیان GAP-۴۳ در عضله EDL رت های ویستار مبتلا به نوروپاتی دیابتی

هدف از انجام مطالعه حاضر تعیی ن تاثیر تمرین استقامتی بر بیان پروتئین GAP-۴۳ در عضله EDL رت های ویستار مبتلا به نوروپاتی دیابتی بود. بدین منظور۲۰سر موش نر از نژاد ویستار در آزمایشگاه حیوانات دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی کرمان خریداری و به طور تصادفی در چهار گروه کنترل سالم ، کنترل دیابت ، تمرین سالم و دیابت تمرین تقسیم شدند موش ها در شرایط کنترل شده نور (۱۲ ساعت روشنایی و ۱۲ ساعت تاریکی ، شروع روشنایی ۶ صبح و شروع خاموشی ۶ عصر) دما ( ۳±۲۲ سانتیگراد) و رطوبت (حدود ۴۵ درصد) نگهداری شدند. پروتکل تمرینی شامل به مدت ۷ هفته تمرین استقامتی بر روی تردمیل مخصوص رت که هر روز بر گروه تمرینی دیابتی اعمال شد. ۴۸ ساعت بعد از آخرین جلسه تمرینی ، موش های صحرائی توسط تزریق درون صفاقی کتامین (mg/kg ۹۰) و زایلازین (mg/kg ۱۰) بی هوش و عضله EDL استخراج و در فرمالین ۱۰ درصد برای تجزیه و تحلیل -های بعدی نگهداری می شوند . لازم به ذکر است که به منظور انجام آزمایشات مولکولی جهت سنجش میزان بیان پروتئین های GAP۴۳، تعداد ۳ نمونه از هر گروه مورد سنجش قرار می گیرد. نتایج تحقیق نشان داد که ارتباط معنی داری بین چهار گروه کنترل سالم ، کنترل دیابت ، تمرین سالم و تمرین دیابت دیده نشد. اما بین مقدار قند خون دو گروه تمرین دیابت و کنترل دیابت بعد از تمرین استقامتی مشاهده شد. با توجه به نتایج تحقیق ورزش می تواند جهت کاهش سطوح گلوکز پلاسما در طول ورزش و پس از آن مفید واقع شود . به علاوه، نشان داده شده تمرین استقامتی می تواند حساسیت انسولینی را نیز افزایش دهد . هرچند تمرین نتوانست تاثیری در بیان GAP۴۳ داشته باشد.

کلیدواژه ها:

GAP۴۳ ، نوروپاتی ، تمرین استقامتی