مطالعه ای بر اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر تنظیم شناختی هیجان و مقایسه آن با رویکرد طرحواره درمانی در بیماران مبتلا به اختلال افسردگی

درمان شناختی رفتاری (CBT) نوعی روان درمانی است که به افراد کمک می کند یاد بگیرند که چگونه الگوهای فکری مخرب یا مزاحم را که تاثیر منفی بر رفتار و احساسات دارند، شناسایی و تغییر دهند. درمان شناختی رفتاری بر تغییر افکار منفی خودکار تمرکز دارد که می تواند به مشکلات عاطفی، افسردگی و اضطراب منجر شود و آنها را بدتر کند. همچنین طرح واره درمانی رویکردی درمانی در روانشناسی است که توسط جفری یانگ پایه گذاری شده است و برای درمان اختلالات شخصیت و اختلالات مزمن محور دو راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی، مانند بیمارانی که به سایر درمان ها مثل درمان کلاسیک شناختی رفتاری پاسخ نداده اند یا بازگشت علایم را دارند به کار می رود. هدف از این مطالعه مقایسه اثربخشی درمان شناختی رفتاری و طرحواره درمانی بر تنظیم شناختی هیجان در بیماران مبتلا به اختلال افسردگی اساسی بود. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه و پیگیری یک ماهه بود. نتایج نشان داد که هر دو مداخله شناختی رفتاری و طرحواره درمانی نمرات تنظیم هیجان انطباقی را به طور قابل توجهی بهبود بخشید و نمرات تنظیم هیجان ناسازگارانه را نسبت به گروه کنترل کاهش داد (۰/۰۰۱>P) که این اثرات تا دوره پیگیری یک ماهه حفظ شد. علاوه بر این، اثربخشی دو روش مداخله در افزایش نمرات تنظیم هیجان سازگارانه و کاهش نمرات تنظیم هیجان ناسازگارانه (۰/۰۰۱>P) تفاوت داشت که درمان شناختی رفتاری موثرتر از طرحواره درمانی بود. بنابراین، استفاده از درمان شناختی رفتاری و طرحواره درمانی می تواند گام مهمی در کاهش پیامدهای منفی نقص تنظیم هیجان در بیماران افسرده بردارد.

کلیدواژه ها:

اختلال افسردگی اساسی ، تنظیم هیجان ، درمان شناختی رفتاری ، طرحواره درمانی