سنجش و تحلیل رضایتمندی ساکنان از کیفیت زیست پذیری شهرهای جدید ایران(مورد پژوهی: شهر جدید گلبهار)

امروزه یکی از گزینه های اسکان جمعیت اضافی شهرها و همچنین جمعیت مهاجر از روستاها، اسکان آن ها در شهرهای جدید باکیفیت زیست و زندگی بالاتر از مادر شهرها است تا بتوانند این جمعیت را به خود جذب کنند. هر چند کیفیت زیست در برخی از شهرهای جدید احداث شده روند رو به بهبودی داشته است؛ اما به نظر می رسد که باوجود تلاش های فراوانی که به منظور استقرار واحدهای مسکونی و اسکان جمعیت در شهرهای جدید مصرف شده، این شهرها نتوانسته به اهداف مورد نظر دست یازند و در عمل بسیاری از ساکنان آن ها به واسطه نارضایتی از کیفیت زندگی و زیست پذیری محیط شهری شان، تمایل به مهاجرت دارند. پژوهش حاضر در راستای سنجش و تحلیل سطح رضایتمندی ساکنان شهر جدید گلبهار از کیفیت زیست پذیری آن انجام گرفته است. بدین ترتیب، این پژوهش، از حیث روش، پژوهشی کمی -کیفی، از حیث هدف، پژوهشی کاربردی و از حیث ماهیت، پژوهشی توصیفی- تحلیلی است. روش جمع آوری داده های این پژوهش مبتنی بر پیمایش اجتماعی (ابزار پرسشنامه) است. جامعه آماری پژوهش حاضر، تمامی شهروندان شهر جدید گلبهار بوده که با استفاده از فرمول کوکران در سطح اطمینان ۹۵ درصد و بافاصله اطمینان ۵ درصد، تعداد ۳۸۴ نفر از آن ها به صورت تصادفی در این پژوهش مورد پرسشگری قرار گرفتند. برای تعیین روایی پرسشنامه پژوهش از اعتبار محتوایی (نظر متخصصان) و برای پایایی آن از آلفای کرونباخ استفاده شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که ساکنان شهر جدید گلبهار از انسجام و سرمایه اجتماعی (با میانگین ۲/۱۸)، پویایی اقتصادی (با میانگین ۱/۸)، طراحی انسان محور (با میانگین ۲/۳۳) و کیفیت محیطی (با میانگین ۲/۸۸) برخلاف دسترسی به امکانات و خدمات (با میانگین ۳/۲۷) رضایت لازم را نداشتند؛ بنابراین، در مجموع می توان اذعان داشت که شهروندان شهر گلبهار از کیفیت زیست پذیری این شهر (سطح معناداری آن کمتر از ۰/۰۵ و میانگین آن (۲/۴۹) پایین تر از میانگین معرف) رضایت ندارند که این مسئله نیازمند توجه مسئولان و مدیران شهری مربوطهاست.

کلیدواژه ها:

رضایتمندی ، زیست پذیری شهری ، شهرهای جدید ، شهر جدید گلبهار.