کارکردهای زبان در نهج البلاغه

زبان، به عنوان یکی از نعمت های عظیم خداوند می باشد که آن را به آدمیان عطا فرموده است تا بوسیله آن بتواند با اطرافیان خود ارتباط برقرار کند؛ اما همان مقداری که زبان دارای فواید و پیامدهای مثبتی می باشد، به همان اندازه می تواند، آثار و پیامدهای بدی نیز بدنبال داشته باشد. پس زبان هم می تواند کارکردهای مثبت و خوبی به همراه داشته باشد و هم می تواند کارکردهای منفی و زیان باری هم چون دروغگویی ، غیبت کردن، پرحرفی و چاپلوسی ، در فرا روی او وجود داشته باشد که اگر آنها را کنترل نکند، موجب از بین رفتن آسایش و آرامش خود و اطرافیان می شود؛ اما اگر انسان بتواند با زبان نیکوگفتار درست در روح و جان دیگران تاثیر بگذارد و با تذکر دادن و با عمل به فرضیه ی امربه معروف و نهی از منکر زبانی ، سبب شود که دیگران از کارهای منکر خود دست بردارند و در مسیر کارهای معروف و نیک قدم بردارند، کار بسیار بزرگی انجام داده است و همچنین اگر با راستگویی و تشویق کردن به جا و درست ، زندگی خود را پیش ببرد، می تواند اعتماد دیگران را به خود جلب کند. پس با شناخت این کارکردها می توان، راه استفاده ی صحیح از زبان را فهمید و از کارکردهای منفی دوری کرد و به کارکردهای مثبت روی آورد.

کلیدواژه ها:

زبان ، جایگاه زبان ، کارکردهای زبان ، نهج البلاغه