اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش وتعهد بر صمیمیت زناشویی و ثبات ازدواج در زوج ها

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر صمیمیت زناشویی و ثبات ازدواج در زوج ها صورت گرفت. روش پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش، شامل کلیه زوج های مراجعه کننده به مرکز مشاوره آموزش و پرورش شهر قاین در بهار ۱۴۰۲ بود. انتخاب گروه نمونه، با روش نمونه گیری هدفمند با جایگزینی تصادفی انجام شد. بدین ترتیب، از بین افراد داوطلب شرکت در جلسات که معیارهای ورود به مطالعه را داشتند(۴۰ نفر)، به صورت تصادفی ۲۰ نفر(۱۰ زوج) انتخاب شدند و از طریق جایگزینی تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند (هرگروه ۱۰ نفر، شامل ۵ زوج). معیارهای ورود به مطالعه عبارت بود از: ۱. کسب نمره بالا(۱ انحراف معیار بالاتر از میانگین(۱۷-۱۸.۴۵)) در پرسشنامه بی ثباتی ازدواج، ۲. شرکت در جلسات همراه با همسر. ابزار پژوهش عبارت بود از شاخص بی ثباتی ازدواج و پرسشنامه صمیمیت زناشویی، که ابتدا روی هردو گروه آزمایش و گواه به صورت پیش آزمون اجرا شد و سپس گروه آزمایش تحت درمان اکت (متغیر مستقل) قرار گرفت (۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای در طی ۸ هفته) و گروه گواه تحت هیچ مداخله ای قرار نگرفتند. سپس برای هردو گروه پس آزمون انجام شد. داده های به دست آمده با استفاده از روش تحلیل کواریانس تک متغیره و روش های آمار توصیفی مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به طور معناداری، ثبات ازدواج و صمیمیت زناشویی زوج ها را افزایش داده بود. نتایج حاصل از این پژوهش می تواند راهگشای مشاوران و درمانگران در کمک به زوج ها باشد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، صمیمیت زناشویی ، ثبات ازدواج