اثربخشی برنامه آموزش فلسفه بر خودتنظیمی هیجانی و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش فلسفه بر خودتنظیمی هیجانی و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان بود. روش پژوهش حاضر تجربی از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پسر دوره اول ابتدائی شهر ساری در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲بودند. نمونه پژوهش شامل ۴۰ دانش آموز دوره اول ابتدائی شهر ساری شامل (۲۰ نفر گروه آزمایش و ۲۰ نفر گروه کنترل) بودند، که ابتدا به صورت در دسترس ۴۰ دانش آموز پسر دوره ابتدائی انتخاب و به صورت تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه خودتنظیمی هیجانی (ESRQ) و مقیاس خودکارآمدی تحصیلی مورگان و همکاران (۱۹۹۹) استفاده شده است. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۳ و تحلیل کواریانس چندمتغیره تحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش فلسفه سبب بهبود خودتنظیمی و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان شده است (۰/۰۱>P). براساس یافته های این پژوهش می توان نتیجه گرفت که برنامه آموزش فلسفه می تواند در ارتقاء مهارتهای هیجانی و اجتماعی و در نتیجه موفقیت تحصیلی دانش آموزان موثر باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش فلسفه ، خودتنظیمی هیجانی ، خود کارآمدی تحصیلی دانش آموزان