مطالعه ای بر تاثیر طرحواره درمانی در بزرگسالان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم

سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 309

فایل این مقاله در 10 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

GPHCONF01_011

تاریخ نمایه سازی: 4 آذر 1403

چکیده مقاله:

طرحواره درمانی نوعی درمان است که طرحواره ها را مورد هدف قرار می دهد. اصطلاحی که از نظر بالینی برای توصیف الگوهای تفکر ناسازگاری استفاده می شود که می تواند باعث درگیری یک فرد با رفتار ناسالم شود یا برای حفظ و بهبود روابط بزرگسالان تلاش کند. اینگونه تصور می شود که طرحواره ها در دوران کودکی، به ویژه در کودکانی که نیازهای عاطفی و فیزیکی آ ن ها برآورده نشده است ایجاد می شوند. آن ها همچنین ممکن است در کودکانی ایجاد شوند که در برخوردها زیاده روی کرده یا والدین آن ها مرزهای مناسبی را در ارتباطات رعایت نکرده اند. در بزرگسالی هم تصور می شود که این طرحواره ها به شیوه های منفی بر افکار و اعمال فرد تاثیر می گذارند. چیزی که منجر به رفتارهایی مانند اجتناب و جبران یا از خود گذشتگی بیش از حد می شود. رفتارهایی که به نوبه خود می توانند بر روابط و عواطف تاثیر منفی بگذارند. طیف اوتیسم (به انگلیسی: Autism Spectrum) که عموما به آن اوتیسم یا درخودماندگی می گویند، یک اختلال عصبی تکوینی با وجود مشکلات جدی در تعاملات اجتماعی، و ارتباطات کلامی و غیرکلامی و وجود رفتارهای تکراری و علایق محدود فرد است. واکنش های غیرمعمول به محرک حسی و تاکید فرد بر حفظ ثبات و روال هایی خاص در زندگی نیز از نشانه های شایع این اختلال هستند. اوتیسم به طور رسمی در سازمان بهداشت جهانی و انجمن روان پزشکی آمریکا با عنوان اختلال طیف اوتیسم (به انگلیسی: Autism Spectrum Disorder) و در خدمات ملی بهداشت انگلستان با عنوان وضعیت طیف اوتیسم (به انگلیسی: Autism Spectrum Condition) شناخته می شود و از منظر حقوقی و پزشکی نوعی ناتوانی از گروه ناتوانی های رشدی-عصبی تعریف شده است. این مطالعه به بررسی و مقایسه طرح واره های ناسازگار و سبک های مقابله ای در بین مادران کودکان اوتیسم و کودکان مبتلا به سندرم داون در تهران پرداخت. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر گردآوری داده ها از نوع علی- مقایسه ای بود. جامعه آماری شامل کلیه مادران مبتلا به اوتیسم و کودکان مبتلا به سندرم داون در تهران بود که فرزندان آنها در سال تحصیلی ۱۴۰۲ تحت مداخلات آموزشی توانبخشی ویژه در مراکز آموزشی و توانبخشی ویژه قرار گرفتند. نمونه از بین مادران مبتلا به اوتیسم و مبتلایان به سندرم داون شهر تهران بر اساس سن کودکان (۱۰-۷ سال) انتخاب شد.

کلیدواژه ها:

طرحواره های ناسازگار ، سبک های مقابله ای ، مادران کودکان مبتلا به اوتیسم ، مادران کودکان مبتلا به سندرم داون

نویسندگان

علی اکبر سالاری

کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمانشاه، استان کرمانشاه، ایران

مهدیه احمدی

کارشناسی علوم تربیتی گرایش آموزش ابتدایی، دانشگاه فرهنگیان بنت الهدی آمل، استان مازندران، ایران

نیلوفر راکی زاده بختیاری

کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی کودک و نوجوان، دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرمسار، استان سمنان، ایران

محسن گلی

کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بهشهر، استان مازندران، ایران