نقش اصل شفافیت در قراردادهای نفتی ایران

شفافیت همواره بعنوان یکی از اصلی ترین ارکان حکمرانی خوب و ابزار مبارزه با فساد دولتی و هچنین آگاهی هرچه بیشترمردم و نهادهای غیر دولتی از تصمیم گیری ها، سیاستگذاری ها و نجوه اجرای آنها توسط دولت مردان در لایه های مختلفحکمرانی مورد توجه صاحب نظران و اند یشمندان واقع گردیده است. به همین دلیل تعاریف و مولفه های فراوانی برای آنبیان گردیده است. شفافیت در بخش نفت و گاز، بالاخص در قراردادهای نفتی، به دلیل ماهیت استراتژیک و اقتصادی اینکالا چهره ای متفاوت خواهد داشت. شفافیت قراردادهای نفتی، گاه در مفهوم وضوح قراردادها ی نفتی برای سایر نهادهایذیصلاح حکومتی در جهت نظارت و پاسخگویی متقابل در کلیه مراحل واگذاری، انعقاد، اجرا و تسویه مالی قراردادهاینفتی تعبیر می گردد و گاه به عنوان عاملی در روابط حقوقی، مالی، تجاری و اجرایی فیمابین طرف ین قرارداد در راستایجلوگیری از بروز اختلافات ناشی از تفسیر ناهمگون قرارداد توسط طرفین و پیشگیری از بروز ابهامات احتمالی در نقاطکور قراردادی تجلی پیدا می کند. بدیهی است تحدید مرزهای شفافیت باید بگونه ای باشد که نه تنها مانع ارتقاء عملکردو چابکی شرکت ملی نفت، بعنوان یک شرکت تجاری، در عرصه تجارت بین الملل نگردد بلکه میان منافع عمومی کشورنفتی و منافع خصوصی شرکت های سرمایه گذار نفتی در راستای حفظ مفاد محرمانه قراردادهای تجاری و حفظ اصول رقابتیتعادل برقرار نماید.

کلیدواژه ها:

قراردادهای نفتی ، اصل شفافیت ، اصل محرمانگی ، موافقتنامه تریپس