اثربخشی آموزش مبتنی بر طرحواره بر تحمل آشفتگی در افراد با نشانه های وسواس

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر طرحواره بر تحمل آشفتگی در افراد با نشانه های وسواس بود. طرح تحقیق نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون با گروه آزمایشی و کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زنان ۲۰ تا ۳۰ ساله افراد با نشانه های وسواس مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر نیشابور در سال ۱۴۰۱ بود. از میان جامعه آماری با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند و براساس نمره پرسشنامه تحمل آشفتگی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) در پیش آزمون، ۲۴ نفر که دارای ملاکهای ورود و خروج بودند. نمونه آماری را تشکیل دادند. این ۲۴ نفر به طور تصادفی در ۲ گروه ۱۲ نفره آزمایش و کنترل گزینش شدند که گروه آزمایش ، آموزش مبتنی بر طرحواره را دریافت کردند و گروه کنترل در لیست انتظار قرار دارند. برای تجزیه و تحلیل دادههای پژوهش از تحلیل کوواریانس استفاده شد. دادهها به کمک نرم افزار spss-۲۲ تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که طرحواره درمانی گروهی به طور معناداری منجر به افزایش توانایی تحمل آشفتگی در افراد با نشانه های وسواس می شود. در نتیجه می توان گفت طرحواره درمانی گروهی رویکرد مناسبی جهت افزایش تحمل آشفتگی در افراد با نشانه های وسواس می باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر طرحواره ، تحمل آشفتگی ، افراد با نشانه های وسواس