بهبود تحمل به خشکی در چمن چمانواش بلند با بکارگیری تنظیم کننده سالیسیلیک اسید و اعمال پیش تیمار تنش خشکی

خشکی از مهمترین تنش های غیر زیستی است که رشد و تولید گیاهان زراعی را تحت تاثیر قرار می دهد. این پژوهش با هدف مطالعه پیامدهای بکارگیری سالیسیلیک اسید تحت تنش خشکی و رخداد پیش تیمار تنش خشکی در مقایسه با یکبار تنش خشکی بر روی صفات مورفولوژیک و فیزیولوژیک در ژنوتیپ های چمانواش بلند انجام شد. برای این منظور، هشت ژنوتیپ چمانواش بلند ۱MOP)، ۱MS۱، ۳MOP، ۳MS۱، ۱۱MOP، ۱۱MS۱، ۲۱MOP و (۲۱MS۱ تحت پنج سطح تنش خشکی C)، D۱t۱D۲، D۱t۲D۲، D۲، و (H۲D۲ به صورت تجزیه مرکب یک آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی در گلخانه مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج این پژوهش نشان داد که تنوع قابل ملاحظه ای در ژرم پلاسم مورد مطالعه و سطوح تنش خشکی از نظر بیشتر صفات مورفولوژیک و فیزیولوژیک وجود دارد. در تیمار یکبار تنش خشکی (D۲) ارتفاع بوته ، RWC، عملکرد علوفه ، رنگدانه های فتوسنتزی ، فعالیت آنزیم های کاتالاز و پراکسیداز کاهش یافته در حالیکه عملکرد علوفه در ریکاوری، محتوای پرولین ، فعالیت آنزیم آسکوربات پراکسیداز در مقایسه با شاهد افزایش یافتند. محلول پاشی SA همزمان با تنش خشکی باعث افزایش RWC، ارتفاع بوته در ریکاوری و اکثر صفات فیزیولوژیک شد، در حالی که اثرات منفی بر روی عملکرد علوفه داشت . در سطوح پیش تیمار تنش خشکی D۱t۱D۲) و (D۱t۲D۲، RWC و بسیاری از صفات فیزیولوژیک در مقایسه با تیمار یکبار تنش خشکی (D۲) افزایش نشان دادند. نتایج PCA حاکی از برتری ژنوتیپ ۱۱MS۱ در کلیه سطوح تنش خشکی که می توان از آن در توسعه ارقام مصنوعی استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

خشکی ، چمانواش بلند ، سالیسیلیک اسید (SA) ، پیش تیمار