بررسی تنوع فیتوشیمیایی و آنتی اکسیدانی ژنوتیپ های شیرین بیان (Glycyrrhiza glabra L) در شمالغرب ایران

شیرین بیان با نام علمی Glycyrrhiza glabra L از خانواده Fabaceae، گیاهی چند ساله ، بومی نواحی مدیترانه ، جنوب روسیه و آسیا می باشد. این گیاه به دلیل داشتن فعالیت ضدالتهابی ، ضدزخم ، خلط آور، ضداضطراب، آنتی بیوتیک ، ضدادرار و ضدمیکروبی در طب سنتی سراسر جهان مورد استفاده قرار می گیرد. در پژوهش حاضر به منظور بررسی تنوع فیتوشیمیایی و خاصیت آنتی اکسیدانی ژنوتیپ های مختلف شیرین بیان، از ۲۱ منطقه از شمالغرب کشور نمونه های گیاهی جمع آوری شده و در دمای محیط در سایه ، خشکانده و سپس پودر شدند. بمنظور عصارهگیری ، اتانول ۷۰ درصد به نمونه های پودر شده اضافه گردیدوپس از اولتراسونیک ، عمل سانتریفیوژ انجام گرفت . در ادامه ، نمونه ها از کاغذ صافی عبور داده شد ند. محتوای فنولی ، فلاونوئیدی وآنتی اکسیدانی نمونه ها به ترتیب با معرف فولین ، رنگ سنجی کلرید آلومنیوم و روش DPPH سنجیده شد. نتا یج نشان داد که بیش ترین و کمترین ترکیبات فن ولی به ترتیب مربوط به نمونه های جمع آوری شده از شهرستانهای سردشت و زنجان است . همچنین نمونه های سلماس و هادی شهر به ترتیب بیش ترین و کم ترین ترکیبات فلاونوئیدی را داشتند. بالاترین و پایین ترین خاصیت آنتی اکسیدانی نیز مربوط به نمونه های شهرستانهای سردشت و قره ضیاءالدین بود.

کلیدواژه ها:

شیرین بیان ، تنوع فیتوشیمیایی ، فنول کل ، فلاونوئید کل ، DPPH