رابطه خودناتوان سازی تحصیلی با تاب آوری تحصیلی و باورهای هوشی در دانش آموزان متوسطه اول

هدف پژوهش حاضر رابطه خودناتوان سازی تحصیلی با تاب آوری تحصیلی و باورهای هوشی در دانش آموزان متوسطه اول بود. روش پژوهش توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول شهرستان هرسین در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که تعداد آنها ۸۰۰ نفر بود. با توجه به جامعه آماری و با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای از بین سه مدرسه متوسطه اول پسرانه شهرستان هرسین، تعداد۲ مدرسه و از هر مدرسه سه کلاس و درنهایت با توجه به جدول مورگان تعداد ۲۶۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب و به پرسشنامه های تاب آوری تحصیلی ساموئلز(۲۰۰۴)، خودناتوان سازی تحصیلی میگلی(۲۰۰۰) وباورهای هوشیدوپی را و مارینه (۲۰۰۵) پاسخ دادند. تجزیه و تحلیل داده ها باروش همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه ونرم افزار (SPSS) نسخه ی ۲۶ انجام شد. یافته ها نشان داد که خودناتوان سازی تحصیلی با تاب آوری تحصیلی و باورهای هوشی رابطه منفی و معناداری دارد. در نتیجه مشاوران مدرسه می توانند برای حل مشکلات تحصیلی دانش آموزان به تاب آوری تحصیلی و باورهای هوشی آنها توجه کنند.

کلیدواژه ها:

خودناتوان سازی تحصیلی ، تاب آوری تحصیلی ، باورهای هوشی