بررسی تفسیری آیات مهدویت در سوره حجر با استناد به کتاب المحجه فی ما نزل فی القائم الحجه ۷

برخی آیات قرآن کریم مصادیق متعددی دارند و موضوعات گوناگونی را در بر می گیرند که از جمله آنها می توان به موضوع مهدویت اشاره کرد. آیات ۳۶ و۸۷ و سوره مبارکه حجر از جمله آیات قرآن کریم است که یکی از مصادیق آن مربوط به موضوع مهدویت می باشد. در این آیات داستان آفرینش انسانها و جنیانو ماد ه خلقت این دو گروه گزارش می شود و با اشاره به اطاعت فرشتگان از فرمان الهی و سرپیچی ابلیس ، موضوع رانده شدن او از درگاه الهی مطرح می گردد. هم چنین موضوعات دیگری از جمله پیامدهای اخلاقی و آثار آن، عبادت خداوند، کرامت و بخشش خداوند متعال، تکبر و غرور ابلیس و... مطرح شده است . از جمله مهم ترین آنها با توجه به بیان مطلبی با عنوان »روز معین و معلوم« و با دقت به بطن آیات، موضوع مهدویت و روز موعود، یعنی روز ظهور یگانه منجی عالم حضرت بقیه االله (۴) است . آیات فوق چند مصداق کلی دارد که در ادامه با بررسی تفسیری و روایی به بیان آن می پردازیم . کتاب مورد استناد در این مقاله اثر فاخر مرحوم سیدهاشم بحرانی ، کتاب »المحجه فی ما نزل فی القائم الحجه ۷« است که توسط سیدمهدی حائری قزوینی با عنوان کتاب »سیمای حضرت مهدی ۷ در قرآن« ترجمه شده است . روش تحقیق در این مقاله توصیفی و تحلیلی است .

کلیدواژه ها:

حجر ، سوره حجر ، سجده ، ابلیس ، قیامت ، موعود