بررسی مضمون »رنج « در نهج البلاغه

رنج « از مضامین پر تکرار ادبیات دینی و غیر دینی در جهان است . انسان در متون مختلف به دنبال راهی برای رهایی از آن بوده است . حضرت علی ( ع) نیز در نهج البلاغه بارها به این مضمون اشاره کردهاند. پژوهش های متعددی نیز رنج را در نهج البلاغه مورد بررسی و تحلیل قرار دادهاند اما تا کنون هیچ کدام این مضمون را از دیدگاه زبانشناسانه مورد مطالعه قرار نداده است . دیدگاه زبانشناسی یا فرمالیسم دیدگاهی است که متن را به مثابه ساختاری مستقل می نگرد و واژه و روابط هم نشینی و جانشینی آن را مورد بررسی قرار می دهد. سپس از خلال آن دیدگاه نویسنده را استخراج می کند. پژوهش های پیشین رنج را در نهج البلاغه به دو وجه پسندیده و مذموم تقسیم می کنند. این مقاله پس از بررسی بسامد رنج و بافت آن در نهج البلاغه بدین نتیجه می رسد که از نظر حضرت علی (ع) رنج ، مفهومی طبیعی و انتزاعی است که بنابر برخورد انسان، می تواند منجر به سقوط یا صعود شود. ایشان در دو جا رنج را همراه با ادات نفی به کار می برند: یکی آفرینش بی رنج پروردگار و دیگر نرنجاندن مردم توسط ماموران و حکام.

کلیدواژه ها:

رنج ، نهج البلاغه ، مذموم