اثربخشی طرحواره درمانی بر دلزدگی زناشویی و تاب آوری زنان متاهل شهر میاندوآب

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر دلزدگی زناشویی و تاب آوری زنان متاهل شهرمیاندوآب بود. طرح پژوهش به صورت نیمه آزمایشی پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماریاین پژوهش را کلیه زنان متاهل شهر میاندوآب در سال ۱۴۰۳ تشکیل دادند . نمونه گیری این پژوهش از نوع دردسترس بوده است. کل نمونه انتخاب شده در این پژوهش ۳۰ زن متاهل مراجعه کننده به کلینیک های سلامتروان شهر میاندوآب بودند که در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) به صورت تصادفی گمارده شدند.جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳)، مقیاس دلزدگی (CBM)و همچنین مداخله ای براساس ۱۲ جلسه ی طرحواره ی درمانی گروهی براساس طرحواره یانگ با فاصله ی دوجلسه در هر هفته و هر جلسه به مدت یک و نیم ساعت، استفاده گردید. به منظور مقایسه نتایج دو گروه آزمایشیو کنترل از تحلیل کو واریانس چندگانه (MANCOVA) قبل و بعد دو ماه بعد از اتمام مداخله استفاده شد. ونتایج به دست آمده توسط نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج یافته ها نشان داد که طرحوارهدرمانی بر دلزدگی زناشویی و تاب آوری زنان متاهل تاثیر معنی داری دارد. لذا پیشنهاد می شود تا راجع به زوایایگوناگون موضوع و نقش مخرب ناسازگاری زوجین در زندگی افراد بخصوص زنان وکودکان برای متقاضیان طلاق وزوجینی در شرف ازدواج هستند سخنرانی و یا برای آنها کارگاه های آموزشی یک روزه و کوتاه مدت دایر نمایند.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، دلزدگی زناشویی ، تاب آوری ، زنان