مقایسه اثربخشی تدریس کاوشگری با قصه گویی بر مهارت های اجتماعی دانش آموزان

هدف این پژوهش، مقایسه اثربخشی شیوه تدریس کاوشگری گروهی با قصه گویی بر بهبود مهارت های اجتماعی دانش آموزان بود. این پژوهش با روش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با دو گروه آزمایش بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را تمامی دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی شهرستان بافق در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ به تعداد ۶۰۱ نفر تشکیل داد. شیوه انتخاب آزمودنیها در پژوهش حاضر به صورت در دسترس انجام گرفت. دو پایه ششم (۳۵ نفر و ۳۱ نفر) به عنوان گروه های آزمایش در نظر گرفته شدند و پرسشنامه مهارت های اجتماعی الیوت و گرشام (۱۹۹۰) را به عنوان پیش آزمون تکمیل کردند. سپس دو گروه به صورت تصادفی یکی به شیوه کاوشگری گروهی (۳۵ نفر) و کلاس دیگر به شیوه قصه گویی (۳۱ نفر) آموزش دیدند. پس از پایان جلسات، هر دو گروه پرسشنامه مهارت های اجتماعی را به عنوان پس آزمون کامل نمودند. برای تحلیل داده ها در سطح توصیفی از نمودارها، جدول های توزیع فراوانی، درصدهای مربوط به ویژگی های جمعیت شناختی و آماره های توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و در سطح استنباطی، از آزمون تحلیل کواریانس چند متغیره با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۶ جهت آزمون فرضیه های پژوهش استفاده شد. نتایج نشان داد بین دانش آموزان گروه آموزش کاوشگری و قصه گویی در خرده مقیاس های مهارت های اجتماعی (۰/۰۳۷= لامبدای ویلکز، F(۳.۵۹)=۵/۱۶۵, p<۰/۰۱) تفاوت وجود دارد و میانگین نمرات دانش آموزان گروه کاوشگری بطور معناداری بیشتر از دانش آموزان گروه قصه گویی می باشد. بر این اساس، شیوه کاوشگری برای افزایش مهارت های اجتماعی دانش آموزان توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

تدریس ، کاوشگری ، قصه گویی ، مهارت های اجتماعی