هم سویی ماموریت ها و ایده ی دانشگاه: حکمرانی در مسیر تعالی

تاریخ فلسفه در جهان حکایت از آن دارد که دانشگاه نهادی برآمده از تحولات اجتماعی است و ماموریت های خود را از مطالبات و خواست های اجتماعی می سازد. و همچنان هم نهادی اجتماعی باقی مانده که در کنش و واکنشی مداوم با جامعه شکل می گیرد و راه می گشاید و بر آن اثر می گذاردMeyer, ۱۹۹۷; Trow۲۰۰۶ .Cochrane & Williams, ۲۰۱۰) ماموریت ۱ در تعریف ، بیانی شفاف، خلاصه و ماندگار از چرایی وجود سازمان است .(Ahmed, ۲۰۲۱) به عبارت دیگر اهداف؛ بیان مستقیم و واضحی از ماهیت دانشگاه است که برآمده از ذات است و به همین روی از بیرون نمی توان آن را به دانشگاه ابلاغ کرد. این ماموریت ها که بر جوهر و بود دانشگاه و چیستی آن استوار می شود، انگاره و فرهنگ سازمانی را در میان اسناد دانشگاهی و زیست روزمرهی دانشگاههیان جاری می سازند .(Ahmed & Masroor; ۲۰۲۰) با دریافت این مفهوم، آنگاه می توان دانشگاه ماموریت گرا را نیز نهادی دانست که ماهیت خود را بازیافته و پس از آن ماموریت های خود را از دل این ماهیت بیرون کشیده است . در چنین دانشگاهی ماهیت جوهر دانشگاه و ماموریت های آن امور جدانشدنی از یکدیگر به نظر می آیند. این جوهر یا چیستی دانشگاه را »ایده ی دانشگاه۲« می نامند. تعریف کردن مفهوم »ایدهی دانشگاه« کار سادهای نیست زیرا مفهومی با ماهیت فلسفی است که در مکاتب و دیدگاههای فلاسفه ی مختلف ، تعاریف گوناگونی پذیرفته است . یعنی ایدهی دانشگاه را از یک سو می توان برآمده از تحولات اجتماعی دانست و از سوی دیگر آن را در اندیشه های فیلسوفان و متفکران هم پیگیری کرد. اما این دوگانه ی جامعه و اندیشه ورزی ، زمانی در کنار هم جمع می شوند که باور داشته باشیم اندیشه ورزی امری است که گاه در دل جامعه و تجربیات اجتماعی شکل می گیرد و وقتی ناظر بر امور اجتماعی می شود آنگاه آموزش وآموزش عالی در آن جایگاه مهمی پیدا میکند. از سوی دیگر آموزش و خردورزی دو روی یک سکه هستند و از اساس ماهیت فلسفه میتواند با آموزش و اشکال گوناگون آن ارتباطی مستقیم داشته باشد