تبیین نقش طراحی فراگیر در دستیابی به پایداری اجتماعی

هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش طراحی منظرفراگیر در افزایش پایداری اجتماعی در شهرها می باشد. پایداری اجتماعی یکی از مفاهیم توسعه پایدار است و مشتمل بر سرمایه اجتماعی ، برابری و عدالت اجتماعی ، همبستگی اجتماعی و... می باشد. یکی از رویکردهای مهم در پایداری اجتماعی برابری و تحقق حقوق انسانی می باشد. طراحی بر اساس فراگیر به حضور برابر شهروندان در جامعه کمک می کند زیرا با کمک به حضور آسانتر افراد کم توان در کنار افراد توانا از نظر جسمی ذهنی و حرکتی با حفظ استقلال شخصی در فضاهای عمومی شهری می توانند به برابری در جامعه دست یابند. طراحی منظر فراگیر با تجهیز و بهسازی کالبدی و محیطی و در نظرگرفتن معیارهای ضروری در جهت تعامل و ارتباط دوسویه تمامی گروههای جامعه از جمله معلولین منجر به تحقق پایداری اجتماعی خواهدشد. طراحی فضاها با معیارهای فراگیر بستر مناسب برای دست یابی به عدالت اجتماعی را فراهم می سازد. با طراحی منظر فراگیر و افزایش بیشتر دسترسی تمامی اقشار جامعه اعم از افراد کم توان جسمانی و همچنین افراد فاقد محدودیت های جسمانی درکنار برابری در حقوق شهروندی در جامعه افزایش می یابد.این پژوهش توصیفی -تحلیلی بودهاست و با تحلیل دادههای مستخرج از مقالات، استنتاج تحلیلی جهت بررسی منظرفراگیر و ارتباط آن با پایداری اجتماعی در شهر انجام پذیرفته است .

کلیدواژه ها:

منظر ، طراحی فراگیر ، پایداری اجتماعی ، برابری اجتماعی