تغییرات فعالیت آنزیم پراکسیداز و طول گیاه زنیان تحت تیمار اکسید روی نانو و تودهای در شرایط کشت آبی

عنصر روی مهم و ضروری در فرایند رشد و نمو در گیاهان است. هر تغییر در مقدار آن سبب اختلال بسیاری از فرآیندهای حیاتی گیاه می شود. از سوی دیگر، با پیشرفت نانوتکنولوژی در آینده ای نه چندان دور نانوذرات بخش مهمی از بیشتر محصولات مصرفی زندگی روزمره را شامل میشود. در آزمون حاضر، اثرات غلظتهای ۰/۱ ،۰/۲ ،۱، ۵ و ۲۵ میکرومولار نانو اکسید روی ۲۵) نانومتر) و ۰/۲ ،۱، ۵ و ۲۵ میکرومولار اکسید روی تودهای (اندازه ۱۰۰۰> نانومتر) نسبت به ۰/۲ میکرومولار سولفات روی بر فعالیت آنزیم پراکسیداز و طول گیاه زنیان بررسی شد. آزمون در یک طرح کامل تصادفی با ۳ تکرار در شرایط هیدروپونیک انجام شد. فعالیت آنزیم پراکسیداز تنها در تیمارهای ۲۵ میکرومولار نانو و ۰/۲ میکرومولار اکسید روی به ترتیب ۴۹/۶ و ۵۸/۲ درصد نسبت به شاهد افزایش نشان داد. سایر سطوح اکسید روی بر فعالیت آنزیم پراکسیداز تفاوت معناداری با شاهد نشان نداد. تیمار ۱ میکرومولار تودهای منجر به افزایش ۵۴ درصد در ساقه و ۲۵ درصد در طول ریشه شد، در حالی که تنها ۰/۱ و ۱ میکرومولار نانوذرات اکسید روی به ترتیب ۲۲ و ۲۴ درصد طول ساقه افزایش دادند. افزایش طول ساقه تحت تیمارهای اکسید روی تودهای نسبت به طول ریشه بیشتر بود. اما قطر ساقه های گیاهان کاهش یافته و شکننده بودند. شدت آسیب در غلظتهای ۲۵ میکرومولار اکسید روی شدیدتر بود. آنزیم پراکسیداز قادر به مقابله با تنش اکسیداتیو ناشی از اکسید روی توده ای / نانوذرات نبود.

کلیدواژه ها:

آجواین ، اکسیدروی ، سمیت ، فلز سنگین ، نانوذرات