عصب شناسی شکست عشقی و نقش رویکرد هیجان مدار در درمان آن

عشق یکی از نیازهای اساسی انسان است که به افزایش علاقه اجتماعی و دوری از خود محوری و برتری جویی می انجامد. شروع یک رابطه عاشقانه با احساس ناخودآگاه، عشق و میل شدید، نوع دوستی ، تلاش برای معشوق بهتر شدن، شادی و پذیرش همراه است . در مقابل ، پایان یک رابطه نیز ممکن است با احساس طرد شدن، از دست دادن و احساساتی مانند خشم ، اندوه، حسادت، ناامیدی و تنهایی همراه باشد و به شکست عشقی تعبیر شود. مطالعات متعدد نشان دادهاند که سیستم های درد فیزیکی و اجتماعی (مانند شکست عشقی ) توسط مکانیسم های عصبی بیولوژیکی همپوشانی دارند و شکست عشقی نیز همانند دردهای فیزیکی مسیرهای عصبی را طی مینماید. در رویکرد هیجان مدار، عاطفه به عنوان بنیادی در ساختن خود دیده می شود و تعیین کننده اصلی خود سازماندهی است . افراد، علاوه بر داشتن احساسات ساده، در یک فرآیند دائمی برای درک احساسات خود زندگی می کنند. در EFT، تمایز بین انواع مختلف احساسات، نقشه ای را برای مداخله افتراقی در اختیار درمانگران قرار می دهد. شش اصل اصلی پشتیبانی تجربی از پردازش هیجان، مداخلات درمانگر را راهنمایی می کند و به عنوان اهداف درمان در شکست عشقی عمل می کند. در این مقاله که به روش توصیفی تحلیلی انجام شده است به بررسی عصب شناسی شکست عشقی و نقش رویکرد هیجان مدار در درمان آن پرداخته ایم . نتایج حاکی از کارایی این روش در درمان شکست عشقی میباشد.

کلیدواژه ها:

عصب شناسی ، شکست عشقی ، رویکرد هیجان مدار ، درمان