نقش امید به زندگی در تاب آوری بیماران مبتلا به سرطان تحت شیمی درمانی

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش امید به زندگی در تاب آوری بیماران مبتلا به سرطان تحت شیمی درمانی بود. روش پژوهش حاضر، توصیفی (غیرآزمایشی ) و طرح از نوع طرحهای همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه بیماران مبتلا به سرطان تحت شیمی درمانی شهر اصفهان در سال ۱۴۰۲ بود. تعداد نمونه با توجه به تعداد متغیر مستقل امید به زندگی ۸۰ نفر بود و با توجه به در دسترس بودن بیماران مبتلا به سرطان تحت شیمی درمانی که به مراکز شیمی درمانی شهر اصفهان مراجعه می کنند، از روش نمونه گیری در دسترس استفاده شد که به دو پرسشنامه امید به زندگی (اشنایدر و همکاران، ۱۹۹۱) و پرسشنامه تاب آوری (کانر و دیویدسون، ۲۰۰۳) پاسخ دادند. همچنین برای تجزیه و تحلیل دادهها از پیرسون و رگرسیون چندگانه و برای تسریع در نتایج حاصله از نرم افزار ۲۲spss- استفاده شد. نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از این بود که در بهترین مدل پیش بینی تاب آوری، امید به زندگی قادر به پیش بینی تاب آوری است . همچنین نتایج تحلیل پیرسون نشان داد که بین ابعاد نمره کل امید به زندگی با تاب آوری بیماران رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (۰۵/۰.(p <

کلیدواژه ها:

امید به زندگی ، تاب آوری ، سرطان