بررسی نگرش مقایسه ای محقق ساختن حداکثر توانایی های بالقوه فرد از دیدگاه روانشناسی و منابع اسلامی

برخی افراد، بسیار معتقد و مستحکم هستند و در عین حال که در زندگی شخصی موفق اند و استعدادهای وجودی خود را شکوفا کرده اند، در جامعه نیز افرادیخلاق و حامی دیگران هستند.خودشکوفایی گرایش بنیادی هر شخصی برای تحقق بخشیدن هر چه بیشتر توانایی ها و به کمال رساندن خود، تحقق بخشیدن به تمام استعدادها و رشد همه جانبه روح و روان به صورت هماهنگ و یکنواخت و میل به خلاق شدن به تمام معنی است . آنها انسانهای کامل و خود ساخته ای هستند که در روانشناسی انسان گرایی (نیروی سوم)، به آنها انسان های خودشکوفا گفته میشود. روانشناسان مکتب انسانگرا به ویژه آبراهام مزلوAbraham Maslow محور اساسی رسیدن به خود شکوفایی را، تامین نیازهای گوناگون انسان در مراتب مختلف آن قرار دادهاند. خودشناسی از جمله محوری-ترین ارکان تعلیم و تربیت به -شمار می رود. مفهوم”خود” به -عنوان یکی از مباحث انسان-شناسی ، مفهومی بنیادی در روان-شناسی به -خصوص روان شناسی انسان-گرا است . مکتب عرفان اسلامی نیز که ریشه در آموزههای اصیل اسلامی دارد، از جمله مکاتبی است که در سطح وسیع به موضوع ”خود” و ”خودشناسی ” پرداخته است . در این پژوهش با استفاده از روش کتابخانه ای به شیوه توصیفی ، تطبیقی به مفهوم خودشکوفایی از منظر اسلام قرآن احادیث و روانشناسی پرداخته شده و سعی شده است در روانشناسی و اسلام هر دو رفع نیازها را موجب پیشرفت انسان میدانند اما اسلام کمال را در گرو نزدیکی به خدا میداند از این جهت تفاوتی بنیادی با روانشناسی دارد تفاوتهای دیگر اینکه در ،اسلام خدا محور تمام امور است و تنها راه رسیدن به خودشکوفایی فقط با نزدیک شدن به خداوند امکان پذیر است .شباهت هایی همچون ،تواضع ،بردباری احترام به دیگر انسانها و احساس مسوولیت داشتن در قبال دیگران نیز میتوان اشاره کرد .

کلیدواژه ها:

اسلام ، روانشناسی خودشکوفایی ، کمال