بررسی حقوقی امضای دیجیتال به عنوان ادله اثبات دعوی

رشد فزاینده کاربرد فناوری ارتباطات و اطلاعات در جهان قواعد حقوقی جدیدی در پی داشته است. در جهت تعامل همه جانبه افراد در استفاده از این فناوری و برقراری امنیت و اعتماد عمومی، نظام دادرسی ویژه ای در مورد آن، از حیث ضمانت اجرای قضاییداخلی و بین المللی شکل گرفته است. قواعدی که عمومات حقوق دادرسی خاص خود را در دعاوی اداری، مدنی و کیفری دارد وادله اثبات دعوای آن نیز در پاره ای از موارد منحصر به فرد است.گرایش روز افزون به استفاده از فناوری اطلاعات و گسترش سریعو ناگزیر تجارت الکترونیک در سطح بین المللی، پیش بینی ساز و کارهای حقوقی لازم در این خصوص را ایجاب می کند. با توجه بهماهیت مجازی و غیر مادی مبادلات الکترونیک یکی از مهمترین مسایل از دید حقوق اثبات این مبادلات و هویت طرفین آن است.امضای دیحیتال یا سایر فنون رمزنگاری رباضی که زیر مجموعه های امضای الکترونیکی هستند چنین امری را ممکن می سازد.آمروزه تحارت الکتریکی به دلیل سرعت، کارایی، کاهش هزینه ها و بهره برداری از فرصتهای زودگذر، عرصه جدیدی را در رقابتگشوده است تا آن جا که گفته می شود، عقب افتادن از این مسیر تحول، نتیجه ای جز منزوی شدن در عرصه اقتصاد جهانینخواهد داشت. در این میازن ن کارابزارهای منعدد و متنوعی برای استفاده و ب بکارگیری تحارت الکترونیکی مطرح شده است که امضایدیحیتالی از جمله آنها به شمار می رود.در این پژوهش، با تاکید بر نقش دفاتر اسناد رسمی فعلی و اصول و قواعد ثبت اسناد ابعادحقوقی ثبت الکترونیکی به بررسی نقش آمضای دیجیتالی به عنوان دلیل در حقوق ایران می پردازد.

کلیدواژه ها:

اسناد الکترونیک ، امضاء الکترونیکی ، امضای دیجیتالی ، ادله اثبات دعوی ، دفاتر خدمات صدور گواهی الکترونیکی