پیش درآمدی بر طراحی سیستم جامعه محور داوطلبانه ی پایش و راهبری پیوسته ی ایمنی سانحه دیدگان بر اساس یکی از درسهای احصا شده از یک عملیات امدادرسانی در هرمزگان

مبتنی بر مشاهدات میدانی نگارنده به عنوان پژوهشگر میدانی در اثنای امدادرسانی در زمین لرزه ی تابستان سال ۱۴۰۱ در مناطق روستایی غرب استان هرمزگان، به مرکزیت روستای سایه خوش، نیاز به پایش پیوسته ی ایمنی سانحه دیدگان با اولویت کودکان، سالمندان، بیماران و زنان باردار به عنوان گروههای آسیب پذیرتر، احساس و احصا گردید. وظایف و مسئولیتهای افسر ایمنی پیش بینی شده در ساختار سامانه ی فرماندهی حادثه ، بیشتر و عمدتا معطوف به اطمینان یافتن از ایمنی امدادگران و تیم ارائه گر خدمات امدادی بوده و در عمل ، برای ایمنی عموم شهروندان در معرض طیفی از مخاطرات ثانویه ی متعاقب وقوع حادثه و سانحه اصلی ، واجد کفایت ماموریتی نمی باشد . در خلال و متعاقب آواربرداری اولیه برای رهاسازی و نجات افراد گرفتار زیر آوارها، تا زمان پایان پذیرفتن آواربرداری ثانویه و آغاز عملیات بازسازی و نهادینه گی شیوه ی جدید زندگی با تکمیل سازگاری شهروندان با شرایط نوپدید، طیفی از مخاطرات تهدیدگر سلامت و امنیت شهروندان مناطق آسیب دیده، به ویژه، گروههای آسیب پذیرتر، در محیط ، وجود دارد که توجه به آنها به عنوان یک اولویت حیاتی را اجتناب ناپذیر نموده است . در این راستا و مبتنی بر این صورت مساله، پیش درآمد تشکیل سیستم پیشنهادی برای پایش مستمر ایمنی محیطی در بازه ی زمانی یاد شده، با رویکرد و الگویی جامعه محور و داوطلبانه ، مورد مطالعه قرار گرفت . این مقاله ، شرحی بر جزئیات ساختاری -محتوایی و فرآیندی این الگوی پیشنهادی می باشد.

کلیدواژه ها:

جامعه محور ، سیستم پایش ، پایش پیوسته ، درسآموخته ، زمین لرزه ، عملیات امدادرسانی ، داوطلبانه ، هرمزگان ، مخاطرات ثانویه ، ایمنی عمومی