تاثیر تاب آوری بر ارتباط مثبت در مدرسه با توجه به نقش میانجی بهزیستی روانشناختی دانش آموزان دختر مدارس متوسطه اول شهر بهبهان در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱

هدف از این پژوهش ، بررسی تاثیر تابآوری بر ارتباط مثبت در مدرسه با توجه به نقش میانجی بهزیستی روانشناختی دانش آموزان دختر مدارس متوسطه اول شهر بهبهان در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بود. تحقیق حاضر، توصیفی و از نوع همبستگی است . جامعه آماری را ۲۷۴۴ دانش آموز دختر مدارس متوسطه اول شهر بهبهان در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ تشکیل دادند که حجم نمونه مطابق با فرمول کوکران برابر با ۳۳۸ دانش آموز برآورد شد که این تعداد به شیوه تصادفی خوشه ای چندمرحله ای از جامعه آماری انتخاب شدند. در این پژوهش از پرسشنامه های تابآوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳)، ارتباط مثبت در مدرسه بتی و همکاران (۲۰۰۴)، و بهزیستی روانشناختی ریف (۱۹۸۹)، استفاده شده است . همچنین در این مطالعه به دو روش توصیفی و استنباطی به تجزیه وتحلیل دادههای بدست آمده پرداختیم ؛ در سطح توصیفی از شاخص های آماری شامل : میانگین ، میانه ، انحراف استاندارد، واریانس با استفاده از نرم افزار ۲۱SPSS. و در بخش آمار استنباطی قبل از بررسی فرضیه ها با استفاده از آزمون کولموگروف- اسمیرنوف به بررسی نرمال بودن توزیع دادهها و سپس به بررسی روابط بین متغیرها و فرضیه های تحقیق با استفاده از روش مدلیابی معادلات ساختاری و به طور اخص تکنیک تحلیل مسیر با استفاده از نرم افزار Amos پرداختیم ؛ در نهایت نتایج نشان داد که تابآوری بر ارتباط مثبت در مدرسه با توجه به نقش میانجی بهزیستی روانشناختی دانش آموزان دختر مدارس متوسطه اول شهر بهبهان در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ تاثیر معناداری وجود دارد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، بهزیستی روانشناختی ، ارتباط مثبت در مدرسه .