نقش واسطه ای راهبردهای تنظیم شناختی هیجان در پیش بینی احساس تنهایی براساس تاب آوری و شفقت به خود در دوران همه گیری کووید-۱۹

احساس تنهایی ، ناتوانی در برقراری و حفظ روابط اجتماعی رضایت بخش است که باعث تجربه حس غمگینی ، پوچی ، تاسف و حسرت می گردد. هدف پژوهش حاضر الگوی تحلیل مسیر پیش بینی احساس تنهایی بر اساس تاب آوری و شفقت به خود با نقش واسطه ای تنظیم شناختی هیجان در دوران همه گیری کووید-۱۹ بود. طرح پژوهش حاضر؛ توصیفی و از نوع همبستگی با استفاده از تحلیل مسیر بود. جامعه ی آماری پژوهش حاضر دانشجویان شاغل به تحصیل در سال ۱۴۰۰-۱۴۰۱ دانشگاه های آزاد تهران بودند. روش نمونه گیری به صورت آنلاین و در دسترس بود. برای پژوهش حاضر نمونه ای به حجم ۱۵۰ نفر انتخاب شد. برای جمع آوری داده های پژوهش ، از پرسشنامه های احساس تنهایی (راسل و همکاران ، ۱۹۸۰)، تاب آوری (کونور و دیویدسون ، ۲۰۰۳)، شفقت به خود(نف و همکاران ، ۲۰۰۶) و راهبردهای تنظیم شناختی هیجانی (گارنفسکی و کرایج ، ۲۰۰۱) استفاده شد. برای تحلیل داده های پژوهش از نرم افزار spss نسخه ۲۴ و برای آزمون مدل از نرم افزار ایموس استفاده شد. نتایج تجزیه و تحلیل نشان داد متغیر تاب آوری هم به صورت مستقیم و هم به صورت غیر مستقیم از طریق راهبردهای تنظیم شناختی هیجان قادر به پیش بینی متغیر احساس تنهایی بود. از سوی دیگر متغیر شفقت به خود فقط به صورت غیر مستقیم از طریق راهبردهای تنظیم شناختی هیجان با احساس تنهایی ارتباط داشت .

کلیدواژه ها:

احساس تنهایی ، تاب آوری ، شفقت به خود ، تنظیم شناختی