مقایسه کیفیت مراقبت گری بر اساس نوع ازدواج (سنتی و مدرن) و جنسیت در افراد متاهل شهر تهران

زمینه و هدف: مراقبت گری به عنوان یکی از نظام های رفتاری مطرح شده در نظریه دلبستگی، به طیف وسیعی از رفتارها اطلاق می شود که در جهت فراهم کردن حمایت و پشتیبانی از همسر در هنگام آشفتگی انجام می گردد. هدف پژوهش حاضر مقایسه کیفیت مراقبت گری با توجه به نوع ازدواج و جنسیت در زنان و مردان متاهل شهر تهران بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر توصیفی از نوع علی - مقایسه ای و جامعه آماری شامل زنان و مردان متاهل شهر تهران در سال ۱۴۰۰ بود. حجم نمونه ۵۷۲ نفر شامل ۳۹۱ زن و ۱۸۱ مرد بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. به منظور جمع آوری داده ها از پرسش نامه مراقبت گری کانس و شیور (CQ) استفاده گردید. داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس چندمتغیره تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که افراد با نوع ازدواج مدرن در مقایسه با افراد با نوع ازدواج سنتی و همچنین زنان در مقایسه با مردان نمرات بالاتری در ابعاد مجاورت و حساسیت و نمرات کمتری در بعد کنترل به دست آوردند. در بعد اجبار، تفاوت معناداری بین گروه ها وجود نداشت. در دو بعد مجاورت و کنترل، هر چند بین زنان مدرن و سنتی تفاوتی نبود، اما مردان مدرن نسبت به مردان سنتی، نمرات بیشتری در بعد مجاورت و نمرات کمتری در بعد کنترل کسب کردند. دو عامل جنسیت و نوع ازدواج در کیفیت مراقبت گری موثر هستند. نتیجه گیری: با عنایت به نتایج به دست آمده می توان گفت کیفیت مراقبت گری در میان افراد با ازدواج مدرن نسبت به سنتی و در میان زنان نسبت به مردان بالاتر است. همچنین مردان با ازدواج مدرن نسبت مردان با ازدواج سنتی خود کیفیت مراقبت گری مطلوب تری نسبت به همسران ارائه می دهند.

کلیدواژه ها:

افراد متاهل ، جنسیت ، کیفیت مراقبت گری ، نوع ازدواج