بررسی رابطه خودکارامدی و انگیزه پیشرفت با سازگاری و پویایی تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر مشهد

هدف پژوهش حاضر بررسی ارتباط بین خودکارآمدی و انگیزه پیشرفت با سازگاری و پویایی تحصیلی و در دانش آموزان مقطع متوسط دومناحیه ۶ شهر مشهد بود. پژوهش حاضر از نوع توصیفی همبستگی و از نظر هدف کاربردی می باشد. جامعه مورد مطالعه این پژوهش راکلی دانش آموزان مقطع متوسط دوم ناحی ۶ شهر مشهد در سال ۱۴۰۱-۱۴۰۰ را تشکیل داده اند. نمونه آماری شامل ۲۰۰ نفر از دانش آموزان (۱۰۰ پسرو ۱۰۰ دختر) دبیرستان متوسط دوم در رشته های (ریاضی فیزیک، تجربی و علوم انسانی) انتخاب شدند. نمونه آماری باتوجه به ویژگی های جامعه آماری با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی چندمرحله ایی و با استفاده از جدول کرجسی مورگان -کوکرانانجام گرفت است داده ها با پرسشنامه های خودکارآمدی عمومی شرر (GSES) پرسشنامه سازگاری تحصیلی بیکر و سریاک (۱۹۸۴) و پرسشنامه انگیزش تحصیلی هرمنس (۱۹۷۰) که توسط هومن و عسگری (۱۳۷۹) تجدید نظر شده است استفاده گردید. در انجام اینتحقیق از روش های آماری که در دو سطح توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. بطوریکه در بخش توصیفی از نمودارشاخص های پراکندگی و میانگین استفاده شده است . و در سطح استنباطی ابتدا جهت بررسی پیش فرض نرمال بودن متغیرهای پژوهش بمنظور سنجش فرضیات از آزمون همبستگی و تحلیل رگرسیون با روش گام به گام استفاده شد. تحلیل داده های با نرم افزار SPSS۲۲ انجام گرفت است .نتایج رگرسیون همزمان با شرایط (P=۰/۰۰۱, F(۲.۲۰۷)=۴۵/۶۱۳) نشان می دهد؛ مقدار R(۲)=۰/۳۰۶ به دست آمده، معنیدار است، بعبارت دیگر خودکارآمدی و انگیزه پیشرفت میتوانند ۳۰/۶ درصد از متغیر «سازگاری و پویایی تحصیلی» را تائید نماید.را تایید نماید .

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، انگیزه پیشرفت ، سازگاری ، پویایی تحصیلی