نقش سکوت سازمانی در کارکنان

یکی از موانع مهم که در موفقیت برنامه ها و اهداف سازمان نقش دارد، وجود پدیده ی سکوت سازمانی است که منجر می شود به خودداری کردن از بیان ایده ها، نظرات و اطلاعات راجع به مشکلات سازمانی توسط کارکنان. هنگامی که بیشتر اعضای یک سازمان درباره مسائل و مشکلات سازمانی ساکت بمانند، سکوت به یک رفتار گروهی تبدیل می شود و پدیده سکوت سازمانی شکل می گیرد. سکوت سازمانی یک پدیده ساختاریافته اجتماعی است که در سطح سازمانی ایجاد شده و ویژگی های سازمانی زیادی چون رکود اعتماد ، بر آن تاثیرگذار است. سکوت سازمانی، احساس بی ارزش بودن، درک فقدان کنترل و ناسازگاری شناختی را به وجود می آورد که منجر به کاهش انگیزش، تعهد و می گردد سکوت سازمانی با محدود کردن اثربخشی های تصمیم گیری های سازمانی و فرآیندهای تغییر در ارتباط است. مشکلی که هم اکنون گریبان سازمان هارا در برگرفته، آن است که بیشتر سازمان ها از اظهار نظر به ندرت کارکنان، متضرر می شوند. در چنین شرایطی کیفیت تصمیم گیری و ایجاد تغییر در سازمان کاهش می یابد. همچنین سکوت سازمانی با ممانعت از بازخورد منفی، مانع تغییرات و توسعه سازمانی موثر می شود، از این رو سازمان توانایی بررسی و تصحیح خطاها را ندارد، بنابراین بدون بازخوردهای منفی، میزان خطاها افزایش یافته و شدید تر می شوند، به دلیل آن که فعالیت های اصلاحی در زمان ضرورت انجام نمی گیرند، پس می توان گفت موضوع سکوت سازمانی و یافتن راه های رفع آن از اهمیت بسیاری در مباحث سازمانی برخوردار است و توجه جدی مدیران سازمان را می طلبد آنچه موجب سکوت در سازمانها میشود تابع فرآیندی است که یکسری متغیرهای مدیریتی و سازمانی بر آن تاثیر بسزایی دارد. این متغیرها شامل ترس مدیران ازبازخورد منفی باورهای ضمنی آنها نسبت به سکوت پیشینه فرهنگی مدیران وجوود تفاوت های جمعیت شناسی میان مدیریت ارشد و دیگران درسازمان ساختارهای بلندسازمانی و اتکای زیاد به کارمندان موقت هستند