بیماری آلزایمر در خانواده، مشکلات روانشناختی و راهکارهای بهبود سلامت روان و جسم

آلزایمر نوعی اختلال عملکرد مغزی و زوال عقلی است که بارزترین تظاهرات آن اختلال حافظه، تحلیل توانایی ذهنی، از دست دادن قدرت تشخیص زمان و حافظه موقت، افسردگی، کاهش تکلم، گوشه گیری و مرگ در اثر مشکلات تنفسی می باشد. مرگ ۵ تا ۱۰ سال پس از بروز علائم اتفاق می افتد ، اما بیماری حدود ۲۰ سال قبل از ظهور علائم آغاز می شود. این بیماری با از دست رفتن سیناپسهای نورونها در برخی مناطق مغز، نکروزه شدن سلولهای مغز، ایجاد ساختارهای پروتئینی بنام پلاکهای پیری((SP در خارج از نورونها و ساختارهای پروتئینی رشته ای بنام NFT در جسم سلولی نورونها مشخص می شود.این اختلال اولین بارتوسط روانپزشک آلمانی بنام آلویز آلزایمر در سال ۱۹۰۶ معرفی شد. %۵ جمعیت ۶۵ ساله و بالاتر به آلزایمر متوسط تا شدید و ۱۰ تا %۱۵ به نوع خفیف مبتلا هستند. . با توجه به شیوع بالای این بیماری و تحمیل هزینه های معنوی و مادی فردی و اجتماعی و افزایش تعداد سالمندان ، شناخت علائم ، روند بیماری ، پیشگیری و اقدامات مراقبتی و درمانی از ضروریات امروزه به شمار می رود. در حال حاضر درمان بیماری آلزایمر بیشتر شامل درمانهای علامتی، درمان اختلالات رفتاری و داروهای کاهنده پیشرفت بیماری است. امروزه محققین ، متخصصین و روانشناسان معتقدند که برای بیماری آلزایمر درمان صد در صد وجود ندارد و مرگ سلولهای مغزی را نمی توان کامال متوقف ویا برگرداند، ولی با توجه به افزایش شمار سالمندان و احتمال زیاد ابتلا به این عارضه، پیشگیری در سنین میانسالی بسیار با اهمیت است و از هزینه های مادی و معنوی این بیماری می کاهد. از سویی برای کمک به افراد آلزایمری، مداخلات دارویی ، غیر دارویی و روان درمانی، پیشرفت بیماری و علائم را کم کرده ، از شدت اختلال حافظه و مشکلات رفتاری کاسته و به ارتقا کیفیت زندگی مبتلایان کمک می کند.

کلیدواژه ها:

آلزایمر ، مشکلات روانشناختی ، سلامت روان