بررسی سیستماتیک زنان مبتلا به افسردگی پریناتال و عملکرد کورتیزول در دوران بارداری وپس از زایمان

افسردگی اساسی شایع ترین بیماری در بارداری است. درمان های خط اول، درمان روان دارویی و روان درمانی، یا ناکافی هستند یا ممکن است باعث عوارض جانبی شدید یا تراتوژن شوند. سالمت روانی زنان در طول دوران پری ناتال توسط عوامل بسیاری از جمله استعداد ژنتیکی، سابقه بیماری روانی،خلق و خوی مضطرب تحت تاثیر قرار، خانواده یا حمایت اجتماعی و حوادث استرس زا واز آنجایی که بارداری تغییرات عمده ای در سطوح و عملکرد سیستم های غدد درون ریز کلیدی به همراه دارد، نقش تغییرات غدددرون ریز در طول دوره پری ناتال به طور گسترده ای به عنوان تاثیری بر خلق و خو و رفتار مادر و همچنین رشد جنین و کودک مورد بررسی قرار گرفته است هدف مقاله حاضر بررسی عملکرد کورتیزول در رابطه با افسردگی پری ناتال است.افسردگی پری ناتال به تجربه اپیزودهای افسردگی عمده یا جزئی در دوران بارداری یا در ۰۲ ماه اول پس اززایمان اشاره دارد. شیوع باالیی دارد و در ۵ تا ۱۰ درصد زنان باردار و ۰۱ تا ۱۰ درصد زنان در شش ماه پس اززایمان تاثیر می گذارد علاوه بر این، افسردگی در دوره پری ناتال با طیفی از پیامدهای منفی انزوای اجتماعی تاخیر در رشد حرکتی یا فکری کودک محدودیت رشد جنین و افزایش واکنش استرس در نوزادان مرتبط است. که آسیب پذیری در برابر مشکلات سلامت روان در سنین بالاتر برای نوزادان متولد شده از مادران مبتلا به افسردگی پس از زایمان افزایش می یابد مطالعات نشان داده که یافتههای یک مطالعه که در آن ۰.۴۰ درصد از کودکان دارای مادران افسرده تا سن ۱۰ سالگی افسردگی را تجربه کردند در مقایسه با ۰.۰۲ درصد از کودکان دارای مادران غیر افسرده می باشد به طور کلی، شواهد علمی ومطالعات کار آزمایی بالینی نتایج مطلوبی داشته است . شیوع افسردگی اساسی در سراسر جهان در زنان باردار تا ۱۰ درصد برآورد شده است و شایع ترین بیماری در بارداری است افسردگی دوران بارداری درمان نشده ممکن است خطراتی برای مادر و جنین ایجاد کند. نوزادان کوچک برای سن حاملگی، زایمان زودرس، دور سر کوچک، کاهش وزن هنگام تولد و افسردگی درمان نشده در دوران بارداری و همچنین خطر بالای اختلالات روانی در دوران کودکی مرتبط هستند. برای زنان باردار، افسردگی در دوران بارداری نیز به شدت با ایجاد افسردگی پس از زایمان مرتبط است عدم درمان یا درمان ناقص می تواند باعث افزایش احتمال مشکلات سلامت روان برای کودک متولد نشده شود. گزینه های درمانی برای افسردگی در دوران بارداری محدود است. دستورالعمل های کنونی درمان روان دارویی و روان درمانی را پیشنهاد می کند داروهای ضد افسردگی )مهارکننده های بازجذب سروتونین به عنوان درمان خط اول( موثر است، اما با افزایش خطر ناهنجاری های جنینی همراه است. فشار خون ریوی نوزادان و ناهنجاری های قلبی عروقی، کاهش وزن هنگام تولد، نارس بودن، سقط جنین خود به خود و مرگ جنین با قرار گرفتن درمعرض دارو در بارداری است اگرچه درمان روان دارویی اولین خط درمان افسردگی اساسی در دوران بارداری است، اغلب بیماران به دلیل ترس از ناهنجاری های جنینی آن را رد می کنند.رواندرمانی به عنوان تک درمانی برای دورههای افسردگی متوسط تا شدید نسبتا کم اثر است، زیرا ماهها درمان برای بهبود علائم افسردگی ضروری است .کاهش انعطاف پذیری عصبی و تغییر فعالیت مدار عصبی در قشر پشتی جانبی جلوی پیشانیDLPFCیعنی کم کاری قشر جلوی پیشانی پشتی سمت چپ و مکانیسم های کنترل ناکارآمد پیشانی-لیمبیک، نقش مهمی در شروع و توسعه افسردگی دارد این ناحیه مغز یک گره مهم از شبکه ناکارآمد "کنترل شناختی" در افسردگی را تشکیل می دهد.