تاثیر روانشناسی مثبت نگر در دین

رویکرد روانشناسی مثبتنگر که یکی از رویکردهای نو ظهور در مکتب روان شناسی است، برخلاف روانشناسی کهن به جای تاکید بر بیماریها و آسیبها تمرکز خود را روی خصایص و توانمندیهای مثبت انسان از قبیل شادکامی، امید، خوشبینی، بهزیستی و دیگر ابعاد وجود انسان معطوف داشته است. همچنین در دین اسلام هم همواره بر مثبت اندیشی و تفکر مثبت جهت بهداشت روان و سلامت عقل تاکیدات فراوانی شده است. هدف از نگارش این مقاله بررسی رابطه بین روانشناسی مثبت نگر با دین میباشد .روانشناسی مثبت نگر یکی از جدیدترین شاخه های روانشناسی است که بر موفقیت انسان تمرکز دارد .در حالی که بسیاری ازشاخه های روانشناسی بر رفتارهای نابهنجار تمرکز مینماید .این شاخه به جای توجه به ناتوانیها و ضعفهای بشری، روی تواناییهای انسان متمرکز شده است، تواناییهایی از قبیل شاد زیستن، قدرت حل مسئله، خوشبینی و امیدواری است. روانشناسان، امید را عنوان کلی انتظارات مثبت برای دستیابی اهداف تعریف میکنند .نتایج برخی گزارش ها نشان میدهد که رابطه معناداری بین امید و دین وجود دارد. به این ترتیب که با جمع آوری اطلاعات از متون اسلامی و روانشناسی، به بررسی مفهوم مثبت نگری و نگرش نسبت به دین پرداخته شد .به طور کلی میتوان اینگونه نتیجه گیری کرد که بین هسته اصلی معنای روان شناختی مثبت نگری و معنای اسلامی آن نه تنها تفاوت وجود ندارد بلکه در این دو رویکرد نگاه تقریبا مشابهی به مثبت نگری و مثبت اندیشی شده است و در این دو دیدگاه نگاه تقریبا مثبتی به وجود دین در جوامع بشری و زندگی انسان و ابعاد وجودی آن معطوف است.

کلیدواژه ها:

روانشناسی ، مثبت نگری ، دین