بررسی میزان خودبیمارانگاری در پاندومی کرونا بین کارکنان امور آسیب های اجتماعی بهزیستی استان خراسان رضوی

خودبیمارانگاری نوعی اختلال روانی است که با اعتقاد فرد به وجود یک بیماری جدی در خود و نگرانی نسبت به آن شناخته می شود. با توجه به پاندومی کرونا و تعطیلی یا تغییر میزان ساعت کاری برخی مشاغل، مطالعه ی حاضر به بررسی شیوع علایم اختلال مذکور در کارکنان امور آسیب های اجتماعی بهزیستی استان خراسان رضوی که جزو مشاغل فعال و بدون تعطیلی در این ایام بودند و ارتباط این علایم با تاهل، جنسیت و سمت شغلی آنان پرداخته است. مطالعه حاضر بر روی ۲۰۰ کارمند شاغل در امور آسیب های اجتماعی بهزیستی استان خراسان رضوی در سمت های شغلی؛ روان شناس، مددکار، مربی، مشاور حقوقی و کادر اداری که با روش نمونه برداری تصادفی ساده انتخاب شدند و بیماری شناخته شده روانی و یا مشکلات طبی و فیزیکی بارز و معلولیت نداشتند انجام شد. کارمندان علاوه بر سوالات دموگرافیک به پرسشنامه خودبیمارانگاری ۳۶ سوالی ایوانز پاسخ دادند و داده ها با استفاده از آزمون های آماری توصیفی و استنباطی از جمله درصد فراوانی، تی مستقل و تحلیل واریانس یک طرفه تحلیل گردیدند.در این پژوهش شیوع علایم خودبیمارانگاری در حد مرزی، شدت کم و متوسط بود. در این میان میزان خودبیمارانگاری در مشاوران حقوقی%۷ مددکاران اجتماعی %۱۷ مربیان %۲۲ روان شناسان %۲۴ و کارکنان کادر اداری %۳۰ گزارش شد. اختلال به صورت معنی داری در خانم ها شایع تر بود و وضعیت تاهل رابطه معنی داری با آن نداشت. همچنین نتایج تحلیل واریانس بیانگر تفاوت سمت شغلی مختلف در متغیر خودبیمارانگاری بود. فراوانی تمایلات خودبیمارانگارانه در کارکنان اداری به طور مشخص بیشتر از سایر حوزه ها بود که می تواند به مواجهه بیشتر با ارباب رجوع مربوط باشد. همچنین در مشاوران حقوقی کمترین میزان خودبیمارانگاری مشاهده شد.

کلیدواژه ها:

خودبیمارانگاری ، پاندومی کرونا ، امور آسیب های اجتماعی بهزیستی