بررسی اثر سطوح مختلف تنظیم کننده های رشد گیاهی بر میزان رویان زایی گامتی در کشت تخمک چغندرقند (.Beta Vulgaris L)

هاپلوئیدی و دابل هاپلوئیدی از طریق ماده زایی، یک ابزار ارزشمند و کاربردی در برنامه های اصلاحی چغندرقند به شمارمی آید. در تحقیق حاضر به منظور بررسی اثر نوع و غلظت تنظیم کننده های رشد گیاهی بر میزان رویان زایی گامتی در کشتتخمک چغندرقند، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تکرار انجام شد که عامل اول شاملهورمون بنزیل آمینو پورین در چهار سطح (۰، ۰/۵، ۱ و ۲ میلی گرم در لیتر) و عامل دوم شامل هورمون تیدیازورون در سه سطح (۰، ۰/۱ و ۰/۵ میلی گرم در لیتر) بود. تخمک ها بر روی محیط کشت MS حاوی ۱۰۰ گرم بر لیتر ساکارز و ۲/۸ گرم بر لیتر فیتاژل با غلظت های مختلف هورمونی کشت گردیدند. نتایج آزمایش نشان داد که استفاده از ۰/۱ میلی گرم در لیترتیدیازورون بدون استفاده از بنزیل آمینو پورین، بیشترین میزان رویان زایی را نسبت به سایر تیمارها ایجاد کرد و در تیمارشاهد هیچ رویانی مشاهده نشد.

کلیدواژه ها:

تنظیم کننده های رشد ، چغندرقند ، رویان زایی ، کشت تخمک