موضوع پیش بینی خودکارآمدی و شفقت با خود بر اساس حساسیت اضطرابی و باورهای ناکارآمد در بین زنان شاغل شهر اصفهان

هدف پژوهش حاضر پیش بینی خودکارآمدی و شفقت با خود بر اساس حساسیت اضطرابی و باورهای ناکارآمد در بین زنان شاغل شهر اصفهان بود. روش توصیفی- همبستگی و جامعه آماری شامل کلیه زنان شاغل در بیمارستان غرضی شهر اصفهان بود که به روش نمونه گیری هدفمند تعداد ۱۲۳ از زنان شاغل انتخاب شدند. ابزار اندازه گیری شامل پرسشنامه ۲۳ سوالی خودکارآمدی شرر ( ۱۹۸۲ )، پرسشنامه ۱۶ سوالی حساسیت اضطرابی توسط فلوید، گارفیلد و مارکز ( ۲۰۰۵ ) ومقیاس ۱۲ سوالی شفقت به خود نف ( ۲۰۰۳ ) و مقیاس ۲۶ سوالی نگرش های ناکارآمد بک و وایزمن( ۱۹۷۸ ) بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آماری تحلیل رگرسیون همزمان و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. نتایج نشان داد، حساسیت اضطرابی و باورهای ناکارآمد توان پیش بینی خودکارآمدی و شفقت به خود در زنان شاغل را دارند و در صورتی که زنان از حساسیت اضطرابی کمتر و از باورهای ناکارآمدتر برخوردار باشند، می توان پیش بینی کرد که خودکارآمدی و شفقت به خود در آنها بیشتر می شود.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، شفقت به خود ، حساسیت اضطرابی ، باورهای ناکارآمد زنان شاغل