ضرورت کارآمدی پایان نامه ها و رساله های دانشگاهی در حوزه علوم انسانی (مقدمه معاون پژوهشی و فناوری)

تجربه تحصیل و تدریس در دانشگاه، آشکارا بیانگر این نکته است که در دنیای پر از مسئله، دانشجو برای یافتنمسئله به این در و آن در میزند، سرانجام برای خلاص شدن از دوره تحصیل، به یک موضوعی می رسد، به صورتسلیقه ای کمیتی برای دفاع فراهم می کند، سرانجام با تشویق و با نمره بسیار خوب یا عالی، نفس راحتی می کشد،سیل تبریک های دوستان و نزدیکان به سوی او روانه می شود، اما اثری در جامعه به جا نمی گذارد، در حالی که عمرمفید چندین فرد، برای آن سپری شده و هزینه سنگینی را برای گذراندن آن دوره بر دوش دولت یا خانواده تحمیلکرده است. پس به این مسئله توجهی نشده و نمی شود. برای آنکه به عمق «فاجعه» پی ببریم، خوب است به یکسوال دقت کنیم. هرگاه در زمینه ای به جذب نیروی انسانی نیاز داشته باشیم، همه دانش آموختگان در آن حوزه رامفید نمی دانیم، آزمون برگزار می شود، پس از برگزاری آزمون، مجدد با مصاحبه، از میان آنها گزینش می کنیم. ممکناست بعضی از افراد از صلاحیت اخلاقی برای جذب برخوردار نباشند که از موضوع بحث ما خارج است، البته بایدبرای آن هم فکری کرد. اکنون بحث ما این است که چرا دانش آموختگان با نوشتن پایان نامه یا رساله، صلاحیتندارند؟ چرا به دست کسی که صلاحیت ندارد، دانشنامه داده می شود؟ چرا به کسی که صلاحیت ندارد، نمره بسیارخوب و عالی داده می شود؟ چه کسی باید پاسخگو باشد؟ آیا دانشجو کمکاری کرده است؟ پس چرا نمره بسیارخوب و عالی دریافت کرده است؟ آیا گروه علمی یا نظام مدیریتی کشور مقصر است؟ چه کسی مقصر است؟ شایدما دانشگاه را به حساب نمی آوریم و به هزینه ای که برای جامعه دارد، توجهی نمی شود. علت بی توجهی چیست؟چرا وقتی دانشگاهی، دانش آموخته تحویل جامعه می دهد، پاسخگو نیست؟ چرا گروه های علمی پاسخگو نیستند؟ریشه مشکل از کجا است؟