نظریه دلبستگی: مفاهیم اساسی و ارتقا چرخه ساخت و گسترش از کودکی تا بزرگسالی

نظریه دلبستگی با تاکید بر اهمیت دسترسی به مراقب، یکی از مدلهای مناسب برای شناخت روشهای سازمان یافته و سازش یافته ای است که افراد از طریق آن از همان نوزادی برای ایجاد احساس امنیت و تاثیرات مفیدی که این امنیت بر عملکرد روانی- اجتماعی و جسمی و روحی دارد، با چالشهای تحولی متعدد زندگی مواجه می شوند. تجربه دلبستگی ایمن، لازمه تحول سالم و طبیعی و زیربنای کنشوری سالم روانی- جسمی است که با کنش حمایتی خود میتواند زمینه کسب مهارت های اجتماعی، احساس ارزشمندی، احاطه بر محیط، خود هدفمندی و بالاخره احساس استقلال را در فرد ایجاد کند. دلبستگی ایمن یک منبع درونی است که سلامت روانشناختی فرد را در طول دوره های استرس زای زندگی حفظ میکند، در حالی که نبود منبع ایمن، مشکلات عاطفی و جسمانی را در پی دارد. در این مقاله ما به طور خلاصه مفاهیم اساسی نظریه دلبستگی و راه هایی که میتوان آن را ارتقا داد و بزرگسالی ایمن و بهزیستی روانشناختی بالاتری داشت، را بررسی کردیم.

کلیدواژه ها:

دلبستگی ، چرخه ساخت و گسترش ، کودکی ، بزرگسالی