کاهش آپلیفت سازه های زیرزمینی بزرگ ناشی از روانگرایی خاک دردیوارهای آب بند

آپلیفت سازه های زیرزمینی بزرگ در خاکهای با قابلیت روانگرایی اشباع تحت بارهای زلزله قوی ممکن است صدمات زیادی را به سازه های وارد کند. روشهای کاهنده مختلفی برای کم کردن چنین صدماتی پیشنهاد شده است که در بین آنها نصب دیوارهای آب بند در جوار سازه های زیرزمینی موثر است. با این حال، مکانیزم عمل دیوارهای آب بند در کاهش آپلیفت سازه های زیرزمینی و پارامترهای طراحی مربوطه همچنان شفاف نیست. رفتار آپلیفت ناشی از روانگرایی یک تونل مترو در یک آبرفت شنی اشباع در بالای یک لایه خاک غیر روانگرا و مکانیزم عمل دیوارهای آب بند به منظور کاهش آپلیفت با استفاده از کد المان محدود دینامیک جفت شده کامل DIANA Swandyne-II بررسی شده است. یک مدل پلاستیسیته کلی که قادر به شبیه سازی روانگرایی چرخه ای و وابستگی فشار خاک است، برای مدلسازی ته نشینی ماسه ای استفاده شده است. دریافتیم که وزن واحد موثر کوچک سازه های زیرزمینی، افزایش فشار منفذی مازاد و جریان خاکهای روانگرا شرایط لازم و کافی برای آپلیفت سازه های زیرزمینی در طول زلزله است. بعد از بارگذاری زلزله، سازه های زیرزمینی ممکن است به دلیل تحکیم خاک دچار نشست شوند و دیوارهای آب بند میتوانند بزرگای نشست را کاهش دهند. پارامترهای طراحی دیوارهای آببند، ازجمله فشار جانبی فعال، موقعیت، سختی و نفوذپذیری دیوارهای آب بند نیز تحلیل شدند، و یافته های آنها همراه با مکانیزم عمل آشکار شده، میتوانند برای طراحی دیوارهای آب بند به منظور کاهش آپلیفت، مرتبط است.

کلیدواژه ها:

زلزله ، روانگرایی ، آپلیفت ، آب بند ، مکانیزم