نوپردازی های ناصرخسرو درمعانی ثانوی استفهام درجهت مقاصددینی

ناصر خسرو از شاعران باطن گرایي است که مانند هر شاعر دیگر برای ابلاغ پيام و بيان اندیشه های دروني خود از شيوه های بلاغي خاصي استفاده کرده است. علم معاني از جمله دانش های بلاغي است که درآن به بررسيدروني ترین کاربردهای زیباشناختي مکنون در بافت کلام مي پردازد. ساختار سخن ناصرخسرو بر اساس اندیشه ها و باورهای دیني و فلسفي او، از معاني ثانوی و مجازی جملات خبری و انشایي بهره ای وافردارد.نگارنده در این پژوهش ، نوپردازی های ناصرخسرو درمعاني ثانوی استفهام درجهت مقاصددیني به روش توصيفي بررسي کرده است. این پژوهش نشان مي دهدکه ناصرخسرودر برخي قصاید نزدیک چهل درصدابيات آن ها سوالي است و درصد مهمي را سوال های مربوط به اعتقادات و اندیشه های خاص اسماعيليان و جهان بيني ناصرخسرو را تشکيل مي دهد تا اغراض مهم خویش را در اثبات و تبيين اندیشه هایش از طریقاستفهام عملي کند. این بسامد بالای موارد استفهام در دیوان ناصرخسرو که منزله ی ویژگي سبکي او تلقي مي شود ناشي از تأثير ویژگي های سبکي قرآن، روش تدریس و آموزشي سقراط در جنبه های تعليمي اشعار او،به کارگيری بلاغت و زیبایي استفهام در غنای هنری اشعار او و هم چنين از فرم پذیری روش تبليغي اسماعيليه مي باشد .

کلیدواژه ها:

ناصرخسرو ، بلاغت ، استفهام ، مقاصددینی