بررسی روند توسعه پایدار در ایران و ضرورت ناپایداری‌زدایی

با ورود به قرن بیست و یکم، دغدغه‌های مربوط به محیط‌زیست و جامعه، همچنان و بیش از گذشته به جای خود باقی مانده‌اند. ملاحظاتی که از «اجلاس جهانی محیط‌زیست و توسعه» WCED سال 1987 و در قالب گزارش «آینده مشترک ما» مطرح شد، «پایداری» را لازمه توسعه معرفی کرد و توسعه پایدار را توسعه‌ای دانست که «فراهم کننده نیازهای فعلی است، بدون آنکه نسل‌های آینده را از برآوردن نیازهایشان باز دارد». یک جامعه پایدار، باید در طی نسل‌های متوالی، به حیات متعادل خود ادامه دهد و زمینه‌های فیزیکی و اجتماعی پایداری را در خود تقویت و از فرسوده شدن نظام‌های پشتیبان خود، جلوگیری نماید. چنین جامعه‌ای است که قادر خواهد بود، «نیازهای فعلی را فراهم کند و نسل‌های آینه را نیز در برآورده ساختن نیازهایشان در تنگنا قرار ندهد». برای رسیدن به یک جامعه پایدار، تمامی امکانات، سرمایه‌ها، نیروی انسانی و فن‌آوری موجود، باید سازماندهی و هدایت شود تا استانداردهای مناسب و ایمن زندگی را شکل دهد. برای احراز پایداری فیزیکی، میزان مصرف منابع تجدیدناپذیر نباید از نرخ تجدیدپذیری آن بیشتر باشد و میزان تولید آلاینده‌ها نباید از ظرفیت جذب محیطی فراتر رود