اثر تیمارهای آب گرم، کلرید کلسیم، پوشش پلی اتیلن، واکس و تکتو ‭60 ‬بر انبارمانی پرتقال تامسون ناول‭(Citrus sinensis Osbeck)‬

استفاده مداوم از آفت کش های شیمیایی، خطرات زیادی را برای سلامت انسان پدید آورده و سبب آلودگی محیط زیست شده است. در ضمن سبب ایجاد مقاومت بیمارگرها نسبت به آنها شده است. در این تحقیق سعی شد تا با استفاده از تیمارهای فیزیکی که ضمن کمخطر بودن برای محیط زیست کاربرد آسانی دارند، از طریق القای مقاومت در میزبان و یا کنترل عامل بیماری از پوسیدگی میوه پرتقال ممانعت شود. هدف این مطالعه بررسی تاثیر تیمارهای واکس، آب گرم، کلرید کلسیم درمقایسه با شاهد و تیمار قارچ کش تجاری تکتو ‮‭60‬ بود. پس از سه ماه نگهداری میوههای پرتقال تامسون ناول در انبار سرد با دمای 5 تا 7 درجه سانتی گراد و رطوبت نسبی حدود ‮‭80‬ تا ‮‭90‬ درصد مشخص شد که کاهش وزن میوه در میوه های واکس خورده به طور معنیداری کمتر از سایر تیمارها بود و بیش ترین کاهش وزن در تیمار آب گرم اتفاق افتاد. به طور کلی میوههای زخمشده و آلودهسازی شده شانس زیادی برای بقا نداشتند. پوسیدگی میوههای زخمی، آلوده سازی شده و سالم با هم تفاوت معنی داری داشتند. تنها تیمارهای تکتو ‮‭60‬ و آب گرم توانستند پوسیدگی میوههای زخم و آلوده را به طور معنی داری کاهش دهند. در مقابل هیچ یک از تیمارها بر کنترل پوسیدگی میوههای بدون زخم به طور معنیدار موثر نبودند. این موضوع اهمیت جلوگیری از آسیب مکانیکی به میوه را نشان میدهد. میزان ‭TSS ‬در تیمارهای مختلف اختلاف معنی داری نداشت، اما مقدار آن طی دوره نگه داری به طور معنی داری افزایش یافت و میانگین آن از ‮‭10/96‬ در ابتدای آزمایش به ‮‭13/46‬ در پایان دوره (پس از ‮‭90‬ روز) رسید. مقدار فنل کل پوست و گوشت میوه اختلاف زیادی داشتند. میزان فنل کل پوست در ابتدای آزمایش ‮‭3/34‬ میلیگرم در ‮‭100‬ گرم عصاره بود که پس از 7 و ‮‭30‬ روز به ترتیب به ‮‭3/21‬ و ‮‭1/64‬ کاهش یافت. مقدار فنل کل گوشت میوه در ابتدای آزمایش و پس از 7 و ‮‭30‬ روز به ترتیب ‮‭22‬/،‮‭1/17 1‬ و ‮‭0/85‬ برحسب میلیگرم اسید گالیک در ‮‭100‬ گرم عصاره بود. کلمات کلیدی: انبار، سردخانه، مرکبات، پوسیدگی میوه