حفظ حرمت امامزاده با متولی آن است

حفظ حرمت امامزاده با متولی آن است

در فروردین ماه سال جاری به جهت حضور در جلسه ای به همراه تعدادی از همکاران در حوزه ترافیک عازم شهرستان مبارکه شدیم. خوشبختانه در این سفر بنده راننده نبودم و در صندلی سمت راست و جلو خودرو مستقر شدم، خوشبختانه را از آن منظر عنوان کردم که وقتی بنده پشت فرمان و در حال رانندگی قرار می گیرم همه هم و غم خود را معطوف به جاده قرار می دهم تا خدایی ناکرده باعث بروز حادثه ای نگردم و در نتیجه محروم از رویت مناظر و جلوه های طبیعت می گردم و این سفر باعث شد که بتوانم حاشیه معابر و جاده ها را نیز بهتر رصد و نظاره نمایم. به هر حال با وجود چنین جاده های مواصلاتی نه چنئان ایمن سفر خود را تنها با توکل بر خدا شروع کردیم. در ابتدای سفر ناگزیر از "میدان چه کنم " عبور نمودیم. روکش آسفالت نامناسب آن احتیاج به گفتن ندارد و چون در حوزه راهداری گوش شنوایی وجود ندارد و نرود میخ آهنین در سنگ ، صورت مسئله را پاک نموده و وارد این مبحث نمی شویم.

در ابتدای ورود به جاده مبارکه قرار گرفتیم. سر بالایی زیبایی که منتهی به کوه می گردد و شاید اگر کسی برای اولین بار بخواهد از این محل تردد نماید هیجان و خیالی عبث دارد که هر چه زودتر به پای گردنه برسد و از مناظر آن بهره مند گردد. البته همه این توصیف ها به آنی هم نرسید. روکش که چه عرض کنم انگار رانشی در این جاده اتفاق افتاده و آسفالت همانند پوست کروکودیل در سطح جاده گسترش یافته است. تکان های بسیار زیاد در اتومبیل دوست ما که در این سفر اتفاقا از خودروهای مطرح خارجی می باشد حکایت از وضع نامناسب و اسفناک جاده دارد، حال اگر بخواهیم با خودروهای تولید داخل در این مسیر تردد نماییم که وا اسفااا. در این فکر بودم که چشمم به کامیون کشنده ای افتاد که نالان در این مسیر در حال کشیدن خود از این سر بالایی بود .اگر گوشمان از جنس گوش مسئولان نباشد به وضوح می شد صدای کمک فنرهای های کامیون که در چاله چوله های جاده ، افتان وخیزان و ذکر گویان عبور می کرد را شنید البته بماند چه ذکری!!! . با دوستان که همه آنان از کارشناسان ترافیک می باشند سرگرم گفتگو درباره وضعیت جاده بودیم که تابلویی در کنار راه جلب توجه می نمود. از راننده خواستم که در حاشیه مسیر توقف نماید. متن تابلو به شرح ذیل بود:

اخطاریه !!!! از تخلیه هر گونه زباله و نخاله ساختمانی سر تا سر مسیر خودداری نمایید در غیر این صورت مطابق تبصره 4 بند 2 قانون مقررات شهرداری و ماده 276 قانون کیفری با متخلفین برخورد قانونی می گردد. امضا : اجراییات شهرداری شهرضا

به اطراف نگاه کردم نزدیک 10 تابلو هشدار دهنده به این مضمون در حاشیه جاده نصب گردیده بود و با کمال تعجب تا چشم کار می کرد سطح زمین پوشیده بود از زباله و نخاله های ساختمانی در پای همان تابلو. از تابلو و اطراف آن عکس و فیلم تهیه کردم و با شروعی بسیار نا زیبا سفر خود را آغاز نمودیم...

در حین سفر از طریق جستجو در گوگل و قوانین مدون، دنبال ماده و بند و تبصره قید شده در تابلوهای نصب شده بودم. متاسفانه با آنکه در رشته حقوق در حال تحصیل هستم به جایی نرسیدم.

این واقعه در گوشه ذهن بنده بود تا قانون شهرداری ها را زیر و رو کردم و تبصره و بنده یاد شده را در ماده 55 قانون شهرداری ها یافتم. قانونی که در سال 1352 تدوین شده و متاسفانه تاکنون بازنگری اصولی در آن واقع نگردیده است. تبصره ۴ بند ۲ ماده ۵۵ قانون شهرداری ها، شهرداری ها را مکلف نموده محل های مخصوصی را برای تخلیه نخاله و زباله و فضولات ساختمانی و مواد رسوبی و فاضلاب و نظایر آن ها تعیین کند و با انتشار آگهی به اطلاع شهروندان برساند. محل تخلیه نخاله ساختمانی باید بر اساس نقشه تفصیلی شهر، خارج از محدوده شهری باشد. رانندگان وسایل نقلیه که خواستار انتقال نخاله های ساختمانی هستند، باید این مواد را در محل های که از قبل بوسیله شهرداری مشخص و در قالب آگهی عمومی، اطلاع رسانی شده تخلیه کنند؛ مجازات متخلفان از این تکلیف قانونی در ماده ۲۷۶ قانون کیفر عمومی سابق و ماده ۶۸۸ قانون مجازات اسلامی و سایر مواد قانونی که لاحق بر آن تصویب شده، پیش بینی شده است.

به موجب قسمت الحاقی به تبصره ۴ بند ۲ ماده ۵۵ قانون شهرداری ها در ۱۷ مردادماه ۱۳۵۲، هر بار تخلف رانندگان از مواد این تبصره در گواهینامه رانندگی آنان ثبت می شود. از آنجا که قبل از انقلاب جرایم مقرر در قانون کیفر عمومی به خلاف، جنحه و جنایت تقسیم می شد، برای این رانندگان متخلف در صورتی که ظرف یک سال سه بار مرتکب این تخلف می شدند، حداکثر مجازات خلافی و ضبط گواهینامه برای مدت یک سال در نظر گرفته شده بود، اما در زمان حاضر نیز امکان صدور مجازت هایی نظیر موارد مقرر در ماده ۷ قانون رسیدگی به تخلفات رانندگی و تبصره های ذیل آن وجود دارد.

از آن جا که تابلوی نصب شده به نظر نمی رسد مربوط به سالیان متمادی باشد و از وضعیت شبرنگ آن مشخص است که زمان زیادی از نصب آن نمی گذرد ولی استفاده از بند و تبصره بدون عنوان نمودن ماده قانونی و استفاده از ماده 276 قانون مجازات که در مورد سرقت می باشد باعث بی اعتباری تابلو می گردد. مضاف بر آن، اینکه نصب تابلو بدون نظارت باعث جری شدن متخلفین گردیده و وضع به این گونه می شود که اکنون سرتاسر مسیر و زیر تابلوهای منصوبه پر می شود از نخاله های ساختمانی...

یاد ضرب المثلی افتادم که حفظ حرمت امامزاده با متولی آن است. اگر شهرداری و سایر دستگاههای اجرایی خود به قوانین احترام بگذارند دیگران نیز به همان نسبت حرمت قوانین را نگه می دارند. هنگامی که اتوبوس های واحد و قسمت موتوری شهرداری و سایر دستگاه های حکومتی از خودروهای فاقد معاینه فنی استفاده می نمایند نباید انتظار داشته باشند دیگران وقت خود را در صف مرکز معاینه فنی تلف نمایند. نصب تابلوهای متعددی که بدون نظارت و ضمان اجرایی در گوشه گوشه شهر نصب گردیده هم حکم این ضرب المثل را دارد و موجب بی اعتباری تابلوهای هشدار دهنده و بازدارنده و عدم پایبندی عموم به قوانین می گردد. وجود تابلوهای نظارت با دوربین های ثبت کنترل ترافیک و نصب دوربین های متعدد در سطح شهر که مانیتورینگ نمی شوند چه معنایی می تواند داشته باشد؟ تابلوهای توقف ممنوع و حمل با جرثقیل در خیابان صاحب الزمان ، تابلوی ورود کامیون ممنوع به خیابان شهید منتظری، تابلوی ورود ممنوع در ورودی بازار به خیابان شورا و... از این نوع تابلوهای بدون کاربرد می باشد که تخلف در آن برای شهروندان عادی شده و بالتبع به مرور باعث می گردد شهروند به دیگر تابلوهای اخطار و هشدار دهنده نیز بی توجه شده و در نتیجه موجب هرج و مرج در آمد و شد و ایراد ضرر و زیان مادی و جانی به شهروندان می گردد.

شهرداری و دیگر دستگاه ها اگر نمی خواهند نظارتی بر اخطارها و هشدارهایی که در تابلوهای شهری عنوان شده، داشته باشند و صرفا با استفاده ابزاری از قانون و ایجاد ترس نسبت به مفاد قانون مندرج در تابلوهای سطح شهر سعی در ایجاد شهری مدرن دارند بهتر است تابلوهای نصب شده را جمع آوری نمایند زیرا این ترفند مدت کوتاهی می تواند باعث احترام شهروندان به تابلو شود و پس از اطلاع عموم از بی تاثیر بودن اخطارها، بی قانونی دو چندان می گردد و حرمت دیگر تابلوهای هشدار دهنده در شهر نیز زیر سوال می رود.

صدرا رحمتی